Soğuk havanın/ortamın, en büyük yaşamsal zafiyetim olduğunu söyleyebilirim galiba. Hani başkalarını üşüten bir soğukluk, o sırada muhtemelen beni donduruyordur. "Kan değerlerine baktır." ya da "Demirin mi eksik acaba?" dediklerinde 'baktırdığımı' ve 'demirimin eksik olmadığını' söylüyorum. Gerçekten de öyle çünkü.

Bulabildiğim en mantıklı görünen açıklama ise, çocukluğumda ailemin üzerimi çok kalın giydirmeleri ve bu yüzden soğuğa karşı -en azından psikolojik olarak- bağışıklık geliştiremediğim, oluyor. Hani çocukken, babamın hep "Bu kız çıplak geziyor." diye söylendiğini hatırlıyorum, üzerimde bir kazak ve bir mont varken bile. Hoş, sorumluluğu başkalarına yüklemek de nereye kadar, sonuçta aradan onca yıl geçmiş. İnsan kendisini güncellemez mi hiç? O en mantıklı görünen açıklama bile bana yeterince açıklayıcı gelmiyor aslında yani. Yok yok, bunu 'kişisel bir zafiyet' olarak isimlendirmeliyim sanırım ancak. Galiba öyle. Sonuçta, ben çok üşürüm evet, kış aylarında üzerimi çok kalın giyinirim.

Öyle yapmayıp, buna rağmen tir tir titremeden durabilenlere de akıl sır erdiremem hatta. Ya onlar ya da ben, birileri başka bir gezegenden olmalıdır.

Ancak bilirsiniz, vücut hareket edince ısınır. Hatta spor yaparken, terler bile. Nitekim o buz gibi - ya da bana öyle gelen - spor salonuna, üzerimdeki tişörtle girdiğimde ilkin üşüdüm bir an. Donmadım ama üşüdüm. Bir çocuk gibi mızmızlanmaktansa, bir yetişkin aklıyla, sürece güvenmeyi tercih ettim ki zayıf görünmeyeyim. Evet, az sonra, spor yapmaya başlayınca ısınacak hatta bereket ki terleyecektim bile.
Fakat önce yorulmak gerekiyordu biraz. Malum, çoğumuz gündelik hayatlarımızda kaslarımızı kullanmıyor, çalıştırmıyorduk.

Eski ilkel yaşamlarımızda yaptığımız avcılık ve toplayıcılık faaliyetleri sayesinde kullandığımız kaslarımızı -hele bir de yürümek yerine ulaşım araçlarını kullandığımız düşünülürse- ancak ve ancak spor salonlarında çalıştırabilirdik artık. Modern şehir hayatı işte...

Hedefim, ısınmaktı. O sırada öyleydi. Spor salonunun soğukluğu karşısında bir köşeye sinip üzerime kalın hırkamı giyinmeyecek ve üşüme hissine meydan okuyacaktım. O da o kadar kolay olmayacaktı tabii. 10 kiloluk ağırlıklar, ne kadar da ağırdı öyle? Hele şınav çekmek neydi gerçekten, insan işi değildi azizim! "Ama bu iş erkeklere göre bence" diyerek başlattığım basit cinsiyet farkı argümanım ise, o sırada yanımda olan antrenör tarafından pek bir rağbet görmemişti ve seve seve, yarım yamalağın da yarısı bir şekilde yani çeyrek yamalak çekmiştim evlere şenlik şınavımı. "Ne çektin be abla" diyerek şakacı bir dille tebrik etmişti çabamı sonra, bana 'abla' diye hitap eden canım hocam.

O ince sitemi sezmişsinizdir, yukarıdaki. Azıcık da olsa buna değineyim. Hoş, haklıydı da bana 'abla' derken, matematiksel olarak. Zira ben ergenliğe yenice girerken, o henüz altı bezli bir ufaklıktı muhtemelen. Ama banane canım? Abla diyeni ablalar kaçırsın...

Peki o ağırlık kaldırdığım hatta biraz da yumruk ve tekme atmayı öğrenmeye çalıştığım antrenmanın sonunda, hedefime ulaşmış mıydım? Evet, mutlu son: ısınmış hatta terlemiştim bile! Temmuz ayı gelmişti buralara, kiraz ve kayısı yiyecektim az sonra.