Siyah'ın adı çıkmış bir kere...

Eh, ‘siyah karartır’ ne de olsa. Öyle mi? Yoksa, bu işte bir terslik mi var? 

Bir bakalım…

**

Her türlü buhran ve açmaz, bu renge atfedilmiş. Siyaha… Kara gün, kara sevda, kara baht, mesela... Öyle bir umutsuzluk, öyle bir nefessizlik ve korkunun rengidir, siyah. “Her yer karanlık” deyince, ne de acıklı bir tını gelir, insanın kulağına. Bununla da, aslında önemli ölçüde kendini anlatabilmiş olur, insan. Doğrudur, çünkü; umutsuzluklar ve buhranlar siyahtır, çoğu zaman...
**
Oysa bir de beyaz vardır, kantarın diğer ucunda. Beyazın bilinmezliği ve boşluğu durur, uçsuz bucaksız. Hissiz, renksiz, tonsuz ve donuk bir beyaz vardır. Ne bir işaret bulunabilir onun içinde, ne de bir haber. Hiç bir şey anlatmazki, insana. Duyar ama cevap vermez.

**

Öyle bir ketum ve dilsiz; buz gibi soğuktur, o. Hayata en uzak olan da, bu değil midir zaten?

Siyah'tan çok daha uzakta ve derinde; habersiz, çözümsüz, renk vermeyen ve boyasız, sinsi beyaz...
**
Ne zaman bir kabus görsem, gözlerimdeki bu beyazla uyanırım, mesela. Ne zaman bir ihanet edilse, bütün anılar, beyaza boyanıp, siliniverir hatrımdan, hafızamdan ve tarihten... Hayattan en uzak olandır ya hani, bütün sonlar –eceller- de, beyazdır işte dolayısıyla.

**
Dilsiz ve ketum olduğu kadar, elsiz, kolsuz ve habersizdir de. En çok ondan korkulmalı, bu yüzden. Kendini aklayıp, bütün nahoş sıfatları, zıddı olan siyah'a yüklemiş ama yılanın başının asıl o olduğunu, biliyorum. Saflık ve temizlik gibi algıları kendisine çekip, adını temize çıkartmış ama kabusun da, ihanetinde rengi odur, bence!

**
İşte bu yüzden ne onu severim, ne de onun rengindeki bulutların, o güzelim gök mavisini kapatıp, içimizi karartmasını.

 Bu yüzden beyaz, bencilce kendisini aklayıp; karartıyor aslında.