Kötülüğün gürültülü ve gürültücü bir yanı var. Kâh şanı Dünya'ya yayılan, çiğ bir sarıya bulanmış olan beyaz saçlarıyla göz boyayan, kâh milyar dolarlık sözüm ona 'servetleriyle' göz dolduranların yaptıkları aşağılıktan daha aşağılık olan eylemleri dünya alem bilmeyen ve işitmeyen kalmadı, misal... Kendisinden hasıl olan o pis kokuyu da Dünya çapına yayıp açıkça "Bakın işte... Ben buradayım!" diyen kötülük, ar damarı yırtıldıkça daha fazla cüret bulmuş gibi "Buradayım ve güç; yönetim, para ve teknoloji bizim elimizde." diye devam etti cümlesine. İyiliğin kolu kanadı kırılsın, ümidi ve gücü tükensin diye gözdağı verilircesine mahsus(!) açık edilen rezaletler...

Fakat "Zenginlik bağırır, servet fısıldar" ifadesine eş değer bir şekilde, o gürültücü ve çığırtkan kötülüğün karşısında 'fısıldayan' bir iyilik var, bir de. "Kötülük bağırır, iyilik fısıldar" o halde... Gürültü ki yürek parçalayan, fısıltı ki gönül diyarında taht kuran... Fetih, hangi tarafın olur? Bundan söz edeceğim.

Bizler, sanki o süptil ve latif kanatlarını, muhtaçların ve mazlumların üzerine indirip de yüce bir ilahi buyruğun emriyle onları koruyan melekler sanki hiç yokmuş gibi gündelik işlerimiz ve hayat gailelerimizle cebelleşirken, Dünya'nın bizlerce unutulmuş hatta hiç bilinmemiş yerlerinde, iyiliğin ışığını parlatan ve aydınlığını çoğaltan vesileler; iyi ve güçlü insanlar var. Kurdukları yardım dernekleri aracılığıyla menfaat gözetmeksizin, safi bir iyilik için koştururken, alınlarından damlayan terlerle cennet bahçeleri yeşertenler... Onlar, varlar. Varlıklarından haberdar olunca insanlık adına gururlandırıp ümitlendiren; kendi adımıza da ayaklarını kösüp bir köşeye çekilmiş olan bencil halimizden utandıranlar... Onlar, varlar.

Fakat dedik ya "İyilik fısıldar" diye. İyilik, kendisini yalnızca onu arayana gösterip, duymak isteyene sesini duyuruyor sanki. Utanmazca soyunup da "Ben buradayım" diye bağıran kötülüğün aksine, sadece kendisini bulmayı dileyenin sırtına incili bir kaftan geçiriyor. O kaftan ki, ateşten ipliklerle dokunmuş olan o kötücül gömlekten daha fazla ısıtıyor insanı, bu kez hiç yakmadan...

Peki beni böyle etkileyen şey, her ne oldu da kalemimden böylesi bir yazı döküldü, diye soracak olursanız... Öncelikle sosyal medyada karşıma çıkan bir iyilik şubesiyle; İslamiyetim Eğitim ve Yardım Derneği ile tanıştım ("İyilik, arayana kendisini gösterir." demiştim ya. Hoş, zahmetli bir arayışa da gerek bırakmadı zaten, adı üzerinde 'iyilik'.) Yaşam kaynakları ve bunların verimli bir şekilde işletilmesi ve ekonomi yönünden kıtlık ve darboğaz çeken, en fazla "orada bir köy var uzakta" tadında bilinen ama fırsat bulup ya da zahmet edilip gidilmeyen Afrika ülkelerine, hayırseverlerden toplanan bağışları ve yardımları ulaştırarak oradaki açları doyuran, onlara Kuran ve hafızlığı öğreten, köylerinde su kuyuları açan daha başka derneklerin varlığından da haberdar oldum. Ne çoklarmış meğer... İyiliğin o bahsettiğim fısıltısının, taa gönül diyarımdaki tahtın mevkiini şenlendirdiğini, insanlık adına onur ve ümitle doldurduğunu gördüm. Bir yanıyla, paylaşım ve yardımlaşma olgularını besleyip doyuran Ramazan Ayı'nda bunu yaşamış olmak ise, kim bilir hangi duanın kabulüydü...

Tabii, ezelden beridir türlü kılık, kılıf, rol, kimlik, bahane, sebep veya gerekçelerle devam eden İyi ve Kötü'nün Savaşı'nda hangi tarafı destekliyorsunuz bilmem ama kulak tırmalayıp yürek parçalayan kuru bir gürültünün değil de nameleri gönül diyarına ulaşan terennümleriyle fısıldayan iyiliğin yanındaysanız şayet, birçok mazlumun duasında yer alabilmek, böyle derneklerin aracılığıyla, işten bile değil!