Tahir'i Zühre sevmeseydi ve yahut hiç sevmeseydi

Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden

Tahir olmak da ayıp değil, Zühre olmak da;
Hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.
Bütün iş Tahir'le Zühre olabilmekte,
Yani yürekte.

Sevgiye inanır mısınız? Bir insanın doğru insan olduğunu nasıl anlarsınız?

Peki ya gelmeyeceğini bildiğiniz birini ne kadar beklersiniz? sahi o kadar sevdiniz mi hiç?

Merhaba canım dost; Tahir ile Zühre yi bilirmisiniz? Sitare yi bilirmisiniz? Peki ya Ayten i?

Mesela bir kadın en çok Ayten olmak ister. Ama şairinin gönlündeki gibi bir Ayten..

Hoşuma gitmiyorsa denizlerin rengi

Biraz Ayten sürüyorum güzelleşiyor.

Şarkılar söylüyorum, şiirler yazıyorum Ayten üstüne

Saatim ya Aytene beş var yada Ayteni beş geçiyor

Bana sorarsanız mevsimlerden Aytendeyiz.

Günlerden Aytenertesi

Diyor şair kim böylesi sevilmek istemez ki değil mi? Şimdilerde bakıyorum da şiirlerde ki ,kitaplarda ki anlatılan gibi değil sevgiler. Bugün seviyorum ölüyorum diyenler ertesi gün sanki organ nakli olmuşçasına başkalarıyla aynı cümleleri kuruyor ve buna da AŞK diyor. Cemal Süreya görse kemikleri sızlar. Diyor ya uzaktan sevmediyseniz birini hiç sevdim demeyin. Bir insanın gülüşü sevilir duruşu sevilir öyle ya bazen sadece bakışlarını seversin hitabını muhatabının bile sevildiğinden haberi olmadan. Haberi olursa gidiverecekmiş gibi bir daha görmeyecekmiş gibi gurbete düşüverecekmiş gibi, gönül kapısını çaldığında seninmiş gibi aitmiş gibi , gülüşüyle yuva sıcaklığı verir gibi, kalbinin kilitlerini açmış, buzları kırmış, sesinde çiçekler açmış gibi, sır gibi sadece içinden seversin.

“Çeşmek Be-zen Sitare
Ezmen Mekon Kenâre”

Nerden çıktın karşıma böyle Sitare
Efsaneler dökülüyor gülüşlerinde

Kirpiklerin yüreğime batıyor
Telaşlı bir kalabalığın ortasında
Ayaküstü konuşuyoruz
Nedimin nigehban nergisleri gibi
Üstümüzde bütün nazarlar

Sevgi diyoruz da sevgi nedir sahiden?

Bence sevmek aynada kendini görmektir. Sevmek Züleyha olabilmektir. Peki gerçek aşk kavuşulmayan mıdır? Eğer öyleyse gerçekten sevilemeyecek miyiz hiçbir zaman. Değil tabi ki de peki ya öyleyse neden hep efsaneler kavuşamayanları gerçek aşk diye anlatıyor?

Bir süre önce bir arkadaşım ile bu konu üzerine konuşurken şöyle söylemişti; kavuşamadıkları için aşk sanılıyor kavuşsalardı belki de çok saçma sebeplerden defalarca boşanmanın eşiğine geleceklerdi, dışarda şov yapıp el iyisi olmaya gerek yok. Düşünsene Şirin alışveriş listesi veriyor Ferhat diyor ki senin için dağı deldim daha ne yapayım. Olaya birde bu açıdan bakmak lazım yıllarca konuşup birbirlerini çok severek nice engellerden geçerek evlenip yıllarca adliye koridorlarında bekleyenler var.

Sevmek biraz da hep başka bir yol olduğuna inanmaktır aslında. Sevginin göstergesi de eylemler ve söylemlerin uyumundan ibarettir.

“Ah minel aşk-ı ve halatihi..”
Çok eski bir gerçektir bu biliyorum

Bu azgın kalabalıkta seni tam duyamıyorum
Gözlerin mi daha sıcak gülüyor
Yoksa dudakların mı anlayamıyorum

Birini sevmeye başlamanın ilk emarelerinden biri de merak etmek değil midir? Çayını nasıl içer? Hangi şairi sever? En sevdiği renk ,en sevdiği kitap? Hatta dışardan birinin saçmalama diyeceği fakat o önemi anlayamayacağı ince detaylar… Sevgi basite alınamayacak kadar değerli bir duygu. Peki gerçekten canın yandığında seni sevene mi gidersin? Yoksa sevdiğine mi? Senin sevdiğinle seni seven aynı kişi değilse hep gurbettesindir.

Ümit yaşar Oğuzcan şiirinde devam ediyor sevgisini anlatmaya;

Alın tek kat elbisem i size vereyim Cebimde bir on liram var
Onu da alın gerekirse
Ben Ayten'i düşünürüm, üşümem
Üç kere adını tekrarlarım, karnım doyar Parasızlık da bir şey mi
Ölüm bile kötü değil
Aytensizlik kadar
Ona uğramayan gemiler batsın Ondan geçmeyen trenler devrilsin Onu sevmeyen yürek taş kesilsin Kapansın onu görmeyen gözler Onu övmeyen diller kurusun

İki kere iki dört elde var AYTEN…

Yanlış sevdada Gönlünüzün yorulmadığı ,sınavını verebildiğiniz sevgiye denk düşsün gönüllerimiz.

Sürçü lisan ettimse Aşk ola