(Yaşımız ciddileşiyor içimizdeki çocuk yasta)

Kaç kat olduğunu bilmediğim bir merdivenin 28. Basamağına geldim. Her basamakta yeni insanlarla tanıştım, yeni bir hikâyenin içinde rol aldım ve en önemlisi her seferinde yeni bir benle tanıştım. Bu yıl asla gibi görünen şeylerde bile yitirmediğim umudumla bir anda olabileceğini gördüğüm, güven, kayıplar, güçlü olmak güçlü kalmak yakın dostluklar eski dostluklar bir anda ortadan kaybolan insanlar ve nice duygu karmaşası içinde kendimi aradığım, bazen bir manzara seyrettim bazen bir bardak çayın sessizliğinde yaşadıklarımı düşünürken kaç bardak soğuttuğumu hatırlamazken bazen de bir fincan kahve içtiğim insanlarla kırk yıllık muhabbet umarken yabancılaştık. Her basamakta biraz daha büyüdüm, adımlarımı daha sağlam basmam gerektiğini öğrendim. Bazen Yanımda olduğunu düşündüklerimi yanımda bulamadığımda, bazen sevildiğimi zannettiğim insanların umurunda olmadığımda, bazen de eskiden olsa konuşsam anlatsam iyi gelecek her şeyi aslında sessiz kalıp kendi hira’ma çekildiğimde öğrendim. Çünkü insan zaman zaman kendi hira’sına çekilmeli dışına kapanıp içine açılmalı. Geride bıraktıklarına bakmalı fakat takılı kalmamalı, öğrenmesi gerekeni alıp gitmek isteyen kimseyi hayatında tutmamalı.

Her basamakta yorulduğum, ağladığım, kırıldığım, artık yeter dediğim o kadar çok an oldu ki pes etmenin eşiğine kadar geldiğim de, her seferinde kendimle konuştum; kolların kanatların kırılmışta olsa hala seni ayağa kaldıracak bir çift ayağın ve hedeflerin var hayallerin var umutlarım heyecanlarım var. Kimseyle kıyaslamıyorum artık kendimi komşunun çocuğu bakkalın çocuğu yaşıtlarım... Çünkü artık biliyorum ki herkes gücünün ve kapasitesinin yettiği kadarıyla imtihan oluyor kıyasladığım tek kişi dün olduğum ben i ne kadar geliştire bildim?

Ve en güzel farkındalıklarımdan birisi de; bir şey olmuyorsa iyi ki olmuyor. Bazı kapıların kapanması senin planından çok daha güzel kapıların açılması için belki de senin gözünün önündeki fırsatları fark edebilmen için kapanıyor o yüzden üzülme. Gün gelir yana yakıla ettiğin duaya tövbe ettirir Allah çünkü insan acelecidir. Sessizliğinizle ve kendinizle mutlu olmayı sevin. Kendisiyle mutlu olamayan kimseyle mutlu olamaz.

Bir diğer farkındalığım; bir şeyi yapmak istediğinizde yapın, söylemek istediğinizi söyleyin yemek istediğinizi yiyin sevmek istediğinizde sevin çünkü heves diye bir detay var ve kaçtığında çaya tuz dökmüşsünüz gibi bir his veriyor. Zamanında gelmeyen olmayan her şeye bir nefes alıp yutkunuyorsunuz ve olacak olsaydı olurdu deyip geçmeyi öğreniyorsunuz. Vaktinde gelmeyen çiçeği çöpe atın mezar taşları çiçekten anlamaz der şair tam olarak öyle.

En verimli topraklar mezarlıklardır diye bir söz duymuştum ve haklıydı. Orada söylenmemiş sözler yazılmamış kitaplar ve pişmanlıklar saklı.

Bugün ölseniz mezara götüremeyeceğiniz duygu ve düşüncelerinizi Ukdede bırakmayın. Çünkü kimse niyet tavşanı değil konuşmazsan anlaşamazsın, mesafelerden ördüğün duvarların arasında hapsolursunuz sonra kaybetmişliklerin bedelini “keşke zamanında” diye başlayan cümlelerle ödersiniz.

Değer vaktinde bilinmeli ve insanlar vaktinde sevilmeli der şair. Zira suyun yapay çiçekler üzerinde bir etkisi olmuyor.

Hâsılı Canım kendim;

Gözyaşlarımın yalnızca sevinçten akacağı, hayır ve bereket kapılarının kolaylıkla altın tepsilerde sunulacağı, naftalinler arasında saklanan kelebeklerimin heyecanla uçacağı bir bahar diliyorum.

Bu yolculukta tanıdığım canımı acıtan ama bugünkü olmam gereken Asiye için hikâyemde dikkat edeceğim imla kuralları ile yeniden yazdıracak tecrübeler için ve hep yanımda olan güzel insanlara teşekkür ediyorum.

Yaşımız ciddileşmeye başlıyor artık

Hoş gel yeni yaşım