Allah (cc) En Nasr (3) de buyuruyor ki ; “ Rabbine hamd ederek, onu tesbih et ve ondan mağfiret-af dile.”
Peygamberimiz (sav) gelmiş geçmiş bütün günahları bağışlanmış olduğu, halde buyuruyor ki; “ Ben günde yetmiş defadan fazla, beni bağışlaması için Allah’a (cc) dua ediyorum.”
Günah ve kusurlarla dolu olan bizlerin, dilleri ve kalpleriyle, bilhassa gece seherlerde, her fırsatta tövbe istiğfar ile meşgul olmalıyız.

Bazen bir günah affı için bin gözyaşı ister, bazen de yürekten gelen bir yaş, bin günahı siler. Mizanda tartıları değiştirir.

Peygamberimiz (sav); “ Günahtan samimi pişmanlık, tövbedir.” Buyurdular.

Büyük Sufi Cüneyd-i Bağdadi (ra) bir yol anlatıyor; “ Bir gün yolda gidiyordum. Gökten meleklerin indiğini gördüm ve yerden bir şeyler kapışıyorlardı. Meleğe sordum, neler oluyor, Cevap, buradan bir Allah (cc) dostu geçti. Geçerken, ta yürekten bir ah çekti. Tövbe istiğfar etti. Ondan olan güzellikleri topluyoruz. Sakın şüphe etmeyesin. Ah çektiren Allah (cc). Sevabını veren Allah (cc). Güzellikleri toplattıran Allah (cc). O her şeye kadirdir. Senin dünya gözüyle olmaz dediğin, hayal etmediğin, neler oluyor neler. Tabi onu görecek göze ihtiyaç var.

Hz. Ömer (ra) buyuruyor; “ Günah işlemekten vazgeçmek, tövbe ile meşgul olmaktan daha kolaydır.”
Ya Rabbi, günah işlemekten vazgeçtik. Tövbe ettik. Bize yardım et.
Büyük Veli Abdülhalik Gücdovani uyarıyor; “ Bil ki, yolun başı tövbedir. Tövbe ise Allah’ın (cc) razı olmadığı her türlü söz ve fiilden el çekmektir.”
Dil tövbeye devam ederken, hal ve davranışlarıyla günah işlemeye devam ediyorsa, bu hal Hz. Mevlana’nın (ra) ifadesiyle, sözün maskarası olmaktan ibarettir.
Hz. Âdem (as) ile Havva validemiz, dünyaya indikten sonra, 40 yıl gözyaşları ile mağfiret dilediler. Dualarında diyorlardı ki; “ Ya Rabbi, biz nefsimize zulüm ettik. Bizi mağfiret etmezsen, hüsrana uğrayanlardan oluruz.”

Ya Rabbi bizim de dualarımızı, Hz. Âdem (as) ile Havva validemizin yaptıkları dua hürmetine, bizi de affeyle.
Her amelde olduğu gibi, tövbenin de kabulünde, ihlas ve samimiyet şarttır.
Peygamber (sav) buyuruyor ki; “ İki göz var ki, onlara cehennem ateşi değmez. Biri Allah (cc) için ağlayan göz, diğeri de Allah (cc) yolunda nöbet tutarak uyanık sabahlayan göz. “
Büyük Veli Bişr-i Hafi (ra) buyuruyorlar ki; “ İnsanlar Allah’ın (cc) büyüklüğü hakkında, layıkıyla düşünseler, ona isyan edemez, günah işleyemezler. “
Büyüklerimiz hep gözyaşı ve tevazu ile Allah’a (cc) dua etmişlerdir.
Peygamber torunu Hz. Hasan (ra) Efendimiz, bir gün Kâbe’yi tavaf etti. Makam-ı İbrahim’de 2 rekât namaz kıldı. Sonra ağlayarak; “ Ya Rabbi, senin küçük ve zayıf kulun kapına geldi. Ya Rabbi, aciz hizmetçin kapına geldi. Ya Rabbi, senin dilencin, senin yoksulun kapına geldi. Affet. Âmin.“
Muhterem okuyucu, bu makale ile öldükten sonra dirilecek ve hesap vereceğimiz bir günden bahsediyoruz.

Büyük Sahabe Muaz B. Cebel (ra), Peygamberimizden (sav) naklen anlatıyor; “ İnsan, kıyamet gününde 4 şeyden sorulmadıkça hiç bir yere gidemez. 1-Ömrünü nerede tükettiği 2- Gençliğini nerede harcadığı 3-İlmiyle amel edip etmediği 4- Malını nereden kazanıp, nereye harcadığı “
Önce ben, sonra sizler bu sorulara cevap hazırlamadan dünyayı terk etmeyelim.
Naz makamında İsmail Hakkı Bursevi (ra) hz. leri şöyle buyurdular; “ Ya Rabbi, senin hazinenden ateşperestler, hristiyanlar nasiplenirken sen düşmana bile rahmet ederken, dostlarını nasıl yalnız bırakırsın.”

Bütün ümidimiz, Rabbimizin mağfiretinedir.
Hoşça kalın. Allah’a (cc) emanet olun.