ENVER BAYTAN HOCA GÖNENLİ MEHMET EFENDİYİ ANLATIYOR

Yıl 1942. Babamla İstanbul’a geldik. Gönenli Mehmet Efendi Dülger zâde camiinde imamdı. Beni ona teslim etti. Kıtlık yılları idi. Babam hoca efendiye sordu. Çocuğun masrafları ne olacak? Hoca efendi babama, köye gidecek paran var mı? Babam var dedi. Sen git. Çocuk bize emanet. Bütün tahsil hayatım boyunca bütün masraflarımı karşıladı. Kendisini rahmetle anarım. Bu değerli Gönenli Mehmet Efendi talebeliğimiz yıllarında (1966-1970) Sultanahmet camiinde imam idi.

O zaman bize bir hatırasını şöyle anlattılar: Devamlı İstanbul camilerini gezer. Sohbetler yapar. Kuran kurslarında okuyan talebelere gelen yardımları onlara dağıtır. İhtiyaçlarını karşılar. Bir gün şikâyet olur. Karakola götürülür. Orada sıra beklemektedir. İfadesi alınacak. Konu harcadığı paralar nereden geliyor? Polis ifadesini almak üzereyken başka bir polis memuru gelir. Hocayı tanımaktadır ve yüklü bir parayı hoca efendiye bir hayır sahibin gönderdiğini söyleyerek verir. İfadesini almak üzere olan polis olaya şahit olur ve der ki hocam paranın nereden geldiği belli oldu. İfade almaya gerek görmez. Hoca efendi bu hizmetlerini yaparken kendi evini de satar. Talebelere harcar ve bir gün duasında Ya Rabbi benden buraya kadar. Bundan sonra sen bana göndereceksin. Ben de onlara harcayacağım. Teslimiyet ne güzel şey.

Yukarıda ifade ettiğimiz gibi Osmanlı devrinin son alimleri Gönenli Mehmet Efendiler, Ömer Nasuhi Bilmenler, Cemal Öğüt hocalar, Elmalı Hamdi Yazırlar, Ahmet Hamdi Aksekiler, Mustafa Sabriler son asrın gökteki yıldızlarıdır. Hep yolumuza ışık tuttular. Taa gönülden dua ediyoruz ki mahşerde dünyada gördüğümüz gibi aynen göreceğiz. Onların bize şefaati dileğiyle.

OSMANLI TARİHİNDEN FAZİLET SAHNELERİ

Yazıyı tamamen dikkatle okuyunca Osmanlı ve biz torunları mukayese edip ne kadar üstün değerlerimizi kaybettiğimizi anlayacağız. Üzüntüden kahrolmamak mümkün değil. Şimdi bu devirden bazı olayları yazmaya çalışacağız.

Osmanlıda hasta bulunan evin penceresine gül konurdu. Satıcılar o evde hasta olduğunu anlar. Satıcılar bağırmaz. Çocuklar oynamazdı.

Fatih Sultan Mehmet han kurduğu fatih vakfı ile fetihte şehit olan askerlerin evlerine kapalı kaplar içinde geceleyin yemek gönderilirdi.

Fatih İstanbul’u fethinden sonra zindanları da ziyaret etmiş. Bazı rahiplerin zindanda olduğunu görmüş. Onlara sordu. Suçunuz ne? Kralın yaptığı yanlışlara itiraz etmek. Onları serbest bıraktı. İki rahibe de bir görev verdi. Çarşı pazara bakın. Gördüklerinizi bana anlatın. Papazlar bir esnafa girip alışveriş etmek istediler. Esnaf ben siftah ettim. Komşu siftah yapmadı ona gidin dedi. Sonra bir dava duruşmasına katıldılar. İki kişi. Davalı şunu diyordu. Ben bu arkadaşımıza bir arsa sattım. Bu bana daha sonra geldi. Arsanın içinde altınlar bulunduğunu söyledi ve bana getirdi. Ben de ona ben sana arsayı sattım. Altınlar senin. Benim değildir. Bu da kabul etmedi. Ben senden arsa aldım. Altınları almadım dedi. Kadı sordu çocuklarınız var mı? Var dediler. Birinin oğlu birinin kızı ile evlendirin dedi. Kalan parayı da fakirlere harcayın. Papazlar Fatihin huzuruna döndüler. Olayları anlattılar ve ilave ettiler. Halk bu ahlak üzere olursa sizin idareniz uzun yıllar devam eder.

Osmanlıda kurulan vakfiyelerden hizmetli çalışan kadınların çalıştığı yerde kırdığı eşyaları ödemek üzere pay ayrılırdı. Ayrıca verem hastalığına yakalanmış olanlara da taze kuş eti getirmek üzere avcılara para ödeniyordu.

Bu bahse gelecek yazıda devam edeceğiz.

Hoşça kalın. Allah’a (cc) emanet olun.