“Müminlerin erkekleri de kadınları da birbirlerinin yardımcılarıdır. Onlar; iyiliği emreder, kötülükten alıkoyarlar. Namazı dosdoğru kılar, zekâtı verirler. Allah’a ve Resûlüne itaat ederler…” Tevbe, 9/71.

Camiler ve mescitler ruhu olan nefes alıp veren mekânlardır. Bir mü’min için hayatın kalbinin attığı yerdir. Namazın, duanın, ibadet ve zikrin yanında gönüllerin aynı safta buluştuğu, kardeşlik ve dayanışmanın güç kazandığı sosyal ve kültürel hayata yön verdiği mekânlardır. Peki, bizler caminin hangi merkezindeyiz?

Camiler ve Din Görevlileri Haftası vesilesiyle ön plana çıkan “Cami ve Sosyal Hayat” teması, günümüzde üzerinde hassasiyetle durulması gereken bir konudur. Çünkü Camilerimiz, tarihsel olarak sadece ibadet mekânları olmanın ötesinde, toplumsal hayatın tam merkezinde yer alan dinamik yapılardır. Nitekim Hz. Peygamber’in (s.a.v.) inşa ettirdiği Mescid-i Nebevi; ibadetin yanı sıra eğitimin sürdürüldüğü, sosyal dayanışmanın örgütlendiği, toplumsal meselelerin ve güvenlik politikalarının karara bağlandığı çok işlevli bir merkezdi.

Buna karşın günümüzde, camiyi hayattan ve toplumdan soyutlamaya çalışan, bireyleri kendi içine kapalı bir yaşam nizamına iten bir anlayışın öne çıktığı görülmektedir. Maddi refahın artmasına rağmen manevi bir boşluğun yaşandığı bu dönemde, insanların "karnının tok ama gönlünün aç" kalması, camilerin o kapsayıcı ve bütünleştirici sosyal rollerine ne kadar çok ihtiyaç duyduğumuzu gözler önüne sermektedir.

Camilerimiz; birliğimizin, beraberliğimizin ve kardeşliğimizin kalbidir. Her cuma, Müslümanların bir araya gelerek istişare ettiği, muhabbet bağlarını güçlendirdiği en kutlu meclislerdir. Burası kalplerin tek bir ritimle attığı, yüreklerin toplu vurduğu mukaddes bir mekândır.

Cami çatısı altında, aynı safta omuz omuza duran müminler; eşitliğin, kardeşliğin ve ortak inancın sarsılmaz çemberinde birleşirler. Dünyevi makamlar, mevkiler, servetler ve toplumsal statüler bu safın içinde tüm anlamını yitirir. Zenginle fakir, gençle yaşlı, amirle memur ayrım gözetmeksizin aynı kıbleye yönelir; bu muazzam buluşma bizlere birliğin ve beraberliğin en güzel tablosunu yaşatır.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.), müminler arasındaki bu sarsılmaz bağı bir Hadis-i Şerif’inde bizlere şöyle müjdelemektedir:

"Müminler, birbirlerini sevmede, birbirlerine merhamet etmede ve şefkat göstermede bir bedenin organları gibidir. O bedenden bir uzuv rahatsız olursa, diğer organlar da uykusuzluk ve yüksek ateşle onun acısına ortak olur." (Buhârî, Edeb, 27)

Camide filizlenen bu güçlü bağı ve beraberliği, ibadet bittikten sonra, yani cami kapısından çıktıktan sonra da hayatın her anında koruyabilmeliyiz. Bir hastanın halini hatırını sormak, ihtiyaç sahibi bir ailenin kapısını çalmak, bu bağın topluma yansıyan en somut tezahürüdür; zira camiyle kurulan hakiki bağ ancak bu şekilde pekişir.

Tarihimize baktığımızda, mahalle ile cami arasında sarsılmaz bir bağ olduğunu görürüz. Eskiden camiler, mahalle kültürünün tam merkezinde, hayatın kalbinde yer alırdı. Günümüzde dikey mimariyle binalarımız yükseldikçe, camilerimiz fiziki olarak aşağıda kalmış gibi görünse de bizler camilerimizle olan gönül bağımızı yeniden güçlendirecek, onların sosyal hayattaki öncü rolünü daima canlı tutacağız. Nitekim bugün birçok camimizin müştemilatında hayata geçirilen gençlik merkezleri, okuma salonları ve benzeri sosyal alanlar, camiyi yeniden hayatın merkezine taşıma gayretimizi güçlü bir şekilde desteklemektedir.

Camiler ve Din Görevlileri Haftası’nın Diyanet camiamıza hayırlı olmasını diliyor; bu ulvi görevde bulunmuş olup ahirete irtihal eden tüm hocalarımıza Allah’tan rahmet niyaz ediyorum.

Selam, dua ve muhabbetlerimle…