Çocukların 3–5 yaşlarından pencerelerden bir kuş gibi okula giden ağabeylerini ve ablalarını, ya da komşu çocuklarının okula gidişlerini, seyredip, pencereden izlemeleri sonucu ‘bende büyüyünce okula gideceğim, ya da bende çanta, önlük, defter, kalem istiyorum’ diye tutturduklarını ve heveslendiklerini bilirsiniz.
Bu kadar hevesli ve meraklı istekli çocuklara neler oluyor da okula birkaç gün gidince karın ağrıları ve okulda annesinin elini bırakmayan, annesine ‘gitme bırakma’ ya da dersin ortasında ‘annemi özledim, evi özledim’ diye hıçkırıklara boğulup ağlamaktadır.
AİLE HATALARI
 Ailelerin en büyük yaptığı hatalardan biri okula başlayacaksın. ‘Yaz bakalım daha kalemi tutamıyorsun tut bakalım’ hatta bir adım öne giderek beş yaşına doğru, yanlış ve doğru metot demeden okumayı öğretip, öğretirken de çocuğu hırpalayıp çocuğun merakını öldürür. Ondan sonra toplum gazete okumaz, kitap okumaz diye feryat ediyoruz. Bir başka yanlış davranışta ‘Yap sen şimdi yaramazlık yakında okullar açılacak. Bunları öğretmene anlatırım. O zaman ne diyeceksin bakalım öğretmenine;’ öğretmeni bir korkutucu ceza verici olarak tanıtma. Evet, o pencere de kuş gibi okula gitmek, uçmak isteyen çocuğun merakını ve hevesini köreltip, sonrada okumaz diye dövünmekteyiz. Diğer bir sebep ise, aile içindeki kavgalar huzursuzluklar, çocuk eve geldiğinde anne ve babanın birinin evde olmayacağı düşüncesi, endişesini, kaygısını taşıması. Bunun yanında, küçükken çocuğun(genelde eşlerin ikisinin de çalışmaları durumunda başka şehirde bulunan babaanne ve anneanneye uzun süre çocuğun bakılması için bırakmaları anlamında kullanılmıştır) başkasının yanına uzun süre bırakılması yine aynı şekilde bırakılacağı, endişesi taşımasından kaynaklanır.
ÖĞRETMEN VE ÇEVRE HATALARI
 Öğretmenin ilk gün çocuklara bağırması hayallerini süsleyen sevecen öğretmeni bulamaması, İlk göz teması ve ilk karşılaşması öğretmen için olağan bir şey olmaya bilir ama çocuk için çok önemlidir. Çocuk karşılaştığında güler yüzlü, sıcak, sevecen candan beklediği değil de sert mizaçlı, öfkeli bağıran, çağıran birini bulduğunda hayal dünyası yıkılmıştır. İlk gün bağırıp çağırdığında yarında aynı şey olacağını düşünen çocuğunun psikolojisini sen gel de düzelt, ondan sonra. Öğretmen ilk gün çok dikkat etmeli ‘hoş gedin’ demeli her çocuğa, annenize ve babanıza ne kadar güveniyorsanız bana da o kadar güvenin mesajını sözlü ve davranış olarak çocuklara göstermelidir. Çocuklara dondurma, şeker dağıtması çocuğun ilk yabancılığını üstünden atacaktır.
 Ya da kendinden büyük afacan çocukların ‘o öğretmen dayakçı’ dediğinde, bu korkuyu telaşı sınıfa sunduğunda, çocuğun ilk gün de bunları duyduktan sonra çocuğun karın ağrısı başlayacaktır.
ALİLE ÇOCUĞU NASIL HAZIRLAMALI
 Bunların yerine çocuğu okula hazırlarken çocuğun orada karşılaşacağı güzellikleri anlatın, okula nasıl neyle gideceğini, okulda neler yapıldığını eve ne zaman nasıl döneceğini anlatın. Orada cici çocukların olduğunu hep beraber oyunlar oynanacağını, onları seveceğini arkadaş olacağını, arkadaşlarının da seni seveceğini çocuğa anlatmalıyız. Bazı çocukların ağlayacağını anlatın, büyük ağabeylerin ve ablaların öğretmenlerin döver dediğine aldırmayın. Öğretmenlerin çocukları sevdiğini dövmeyeceğini anlatın. İlk gün yabancı bir topluluğa gireceğini belki de sıkılacağını ama birkaç gün içinde okulu, öğretmeni arkadaşlarını çok seveceğini, okulun ev gibi ikinci bir yuva olduğu, fikrini çocuğa kavratın ve yerleştirin. Koruma ve teselliye ihtiyacı olduğunda yaşça büyük sınıfların onları rahatsız ettiğinde öğretmenden yardım isteneceğini öğretin, öğretmenin ona yardım edeceğini ona anlatın. Tehlikelere karşı çok aşırıcı bıktırıcı tembihler çocukta güvensizlik oluşturur. Çocuk okulda kalmak istemeyecektir. Bu yüzden çok aşırı bıktırıcı tembihlerle çocuğu daha çok korkutmayın Okulun ilk birkaç günü okulda çocuğunuzu bekleyin.