Hz. İbrahim Peygamber, kral Nemrut’ a karşı gelmiş. Nemrut, ne güçlü ve acımasız bir kral olduğunu herkes görsün anlasın diye Hz İbrahim’in ateşte yakılması emrini vermiş. Meydanda odunlardan büyük bir yığın yapıp odunları tutuşmuşlar. O kadar büyük bir alevmiş ki bulutlara kadar yükselmiş. Bütün hayvanlar ateşten korkmuş kaçmış. Nemrut’un askerleri İbrahim Peygamber’i mancınıkla ateşin tam orta yerine atacaklarmış.

Bu sırada, göklere kadar varan ateşe doğru bir karınca ağzında küçücük bir damla su ile telaşla gidiyormuş. Başka bir karınca onun bu telaşını görüp sormuş:

– Acele ile nereye gidiyorsun?

Telaşla yetişmeye çalışan karınca, ağzındaki bir damla suyu ellerinin arasına alıp cevap vermiş:

– Haberin yok mu? Nemrut, Hz. İbrahim Peygamberi ateşe atacakmış. Meydana ateşin olduğu yere su götürüyorum.

Diğer karınca kahkahalarla gülerek demiş ki:

– Senin yanan büyük ateşten haberin yok mu? Ateşe hiç bakmadın mı? Ne kadar büyük, senin bir damla suyun ateşe ne yapabilir ki?

Bir damla su taşıyan karınca:

– Olsun, hiç olmazsa hangi taraftan olduğum anlaşılır.

Çoğu kez güç ve hakikatin karşılaşmasına denk geldik. Çoğunda güç galip çıkar, hakikat ise yenilmiş gibi görülür. Ama asıl yenilgiyi alan ortadadır.

Bu hikayede olay Nemrut’un korkaklığından yaktığı devasa ateş değil, asıl olay küçük karıncanın verdiği çabadır. Bazen benim çabamla ne değişecek düşüncesine gireriz ya da ‘ben neyi değiştirebilirim ki’ demek sorumluluğu üstümüzden atmanın en kolay yöntemi olur. Peki küçük karınca neyi değiştirebilirdi?

Önemli olan sonuç değildi, onun seçimi ve çabasıydı. Etkisi olmayacağını söyleseler de, su taşıması bir duruştu. Bazı şeyleri değerli kılan sonuç değil, çaba ve niyettir.

Günümüzde sık sık sorunlarla karşı karşıya kalıyoruz veya tercih yapmak zorunda oluyoruz. Günümüzde sosyal hayatta, iş yaşamında, hatta günlük ilişkilerimizde bile sık sık bu tercihle karşılaşıyoruz. Haksızlığa sessiz kalmak mı? Yoksa hiçbir şeyi değiştirmeyecek olsa bile doğru olanı savunmak mı? İşte çağımızın tüm meselesi de bu. Güçlünün yanında kalayım derken doğru olanı, hakikati geride bırakıyoruz. Nemrut’un ateşine her ne kadar kimse karşı koyamaz diye gözükse de küçücük bir karınca seçimini yapmıştı. Bugün ben konuşsam ne değişir mantığından kurtulmak gerekir. İnsanoğlunun bir karıncadan öğreneceği çok şey var. Şimdi, ateşin büyüklüğüne mi bakacağız, yoksa elimizdeki bir damla suya rağmen doğru yöne yürüyebilecek miyiz?

Kalın sağlıcakla…