Yapacağım ilk iş sınıfı bayramlarda süslediğim gibi güzelce süslerim. Öğretmen masasını çiçekle donatır. En güzel kıyafetimi giyerim. Projeksiyon ile çocukların en sevdiği çizgi filimi ve şarkıları açar çocuk şarkıları eşliğinde öğrencileri sınıfa alırım. Öğrencilere birer çiçek ve şeker verir, hepsine sıra ile burası senin ikinci yuvan derim, tokalaşır ikinci yuvana hoş geldin derim.

Kesinlikle yüksek sesle konuşmam, susun konuşmayın, diye emirler vermem. ‘’Beni dinler misiniz? Çocuklar’’ diye hitap ederim.

Bu davranışlarımla neler kazanırım. Çocuklarda okul fobisi ve öğretmen fobisinin önüne geçerim. Çünkü çocukların hemen hepsinde çevrenin ve ailelerin yanlış tutumları sonucu, çocuklarda okul korkusu ve öğretmen korkusu oluşmuştur. Bu korkuyu öğretmenin şefkatli tavrı, nezaketli konuşması sevecen davranışları ile en aza indirgerim. Sınıfta rahat, huzurlu bir ortam oluşmasıyla, çocuk kendini bir oyun bahçesine geldiğini düşünecek, okulun hiçte korkulacak bir yer olmadığını düşünüp, bilinçaltında olan öğretmen ve okul korkusu duygusunun değişmesine vesile olacaktır.

Çocuk, şefkat ve hoşgörülü davranışları karşısında kendine öz güven gelecek ve sınıfa aidiyet duygusuyla bağlanacak. Okul korkusu olmayan çocuk artık okulu sevecek. Sevgiyle yaşadığı bir ortamda alıcılarını açacak verilen bilgi ve öğretileri can kulağıyla dinleyip kabul edecek. Çocuk okulu sevmediği zaman çevresindeki olan her şeye alıcılarını kapatacaktır. Hatta okuldan kaçacak yada sürekli annesinin yanında kalmasını isteyecektir. Bunun için okulun ilk günü ve öğretmen ile öğrencin ilk karşılaşması çok önemlidir.