Kurban ibadeti Hz. Adem'le başlar. Daha doğrusu insan fıtratına uygun bütün ibadetler taa Hz. Adem (as)’la başlar. Bunlardan biri de Kur’an’da Maide Suresi 27. ayette Habil ile Kabil'in Allah'a kurban sunduklarının haber verilmesidir.

Kabil'in kurbanının kabul edilmemesinin temel nedeni Kabil'in kötü niyetli olup takvalı davranmamasıdır. Bir de en kötü malzeme ile en kötü yemeği en kötü sunum yapmış olması da neden olmuştur. Hem Allah katında güzel yer edinmek isteyeceksin, hem de işe yaramaz bir şeyleri kurban edeceksin? Allah'a sevgimizi ızhar etmek, ispat etmek için en sevdiğimizi kurban etmeliyiz. Özürsüz olmalıdır. Zaten veren de O’dur.

İbrahim, en sevdiğini kurban et! Sonra İbrahim (as), hayatta en sevdiği oğlu İsmail'i kurban etmek sınavını kazandı. Başarının ödülü olarak İsmail bağışlanıp koç kurban olarak verildi.

İbrahim'in en sevdiği İsmail’di, sizinki ne ben bilemem. Para mı ev mi makam mı koltuk mu hırs mı iktidar mı ya da hepsi mi onu sen bileceksin! Yahut da Ayşe, Fatma, Merve... mi? Veya internet mi, cep telefonu mu, dizi mi, içilecekler mi siz; bilirsiniz.(Tersinden; adam diziye, maça namazı kurban ediyor, maalesef.) Zaten siz Allah'a kurban etmeseniz toplum, düzen, ailen çocuklarını senden kurban alıyorlar.

Sonra Peygamberimiz de Hicretin ikinci yılında kurbanı meşru kılmıştır. Bizzat kendisi on yıl, Medine'de kendi elleriyle kurbanlarını kesmiştir. Hem de teyitli olarak: "İmkânı olduğu halde kurban kesmeyenler bizim namazgahımıza yaklaşmasınlar!” uyarısını yapmıştır.(Fıkhî açıklamasına girmeden)

Cenabı Allah, asıl önemli olanın takva olduğu, Allah'a ancak takvamızın ulaşacağını Hacc Suresi 37. ayetinde haber veriyor. Yoksa samimiyetsiz, istismar ederek, eğlenceye, festivale çevirerek bütün ibadetlerimizin hayrını kaçırıyoruz.

Takva nedir? Takvanın onlarca yüzlerce tanımı olabildiği gibi takvalı insan olabilmenin de yolları çoktur. Ben; 5n1k'yı; 6n 1k’ya çıkartarak şöyle bir takva tanımı yapıyorum: Neyi, niçin, ne zaman, nerede, ne kadar, nasıl ve kiminle yapacağını bilip ona göre yapmaya takva denir. Özellikle “ne zaman” sorusunun cevabında şöyle bir açılım söz konusudur: “Sırası gelince” sıra şarttır. İlk önce iman, sonra ilk yapılacak olanlar terki olmayan ibadetlerdir. Hatta hepsinin başı şehadetten sonra temizlenmek gusül abdesti almaktır. Müslüman kardeşlerimizin derdine koşmak ta önce gelir. Takva olarak sırasıyla ve bir bütün halinde hepsi yapılacak. Birinin yapılması için diğeri, öbürleri terk edilemez. Bu tıpkı Kur'an'daki ikinci evlilik gibi, öncekini tümden ihmal etmemek şartı vardır. Bunu açıkça “ben şunu yaptım diğerlerini yapmam” şeklinde söyleyenle pek işimiz olmaz. Ancak kurnazlıkla öncelikli konuları hiç gündeme getirmeyen, gündeme getirmemek için başka konuları köpürtenler en tehlikeli olanlardır.

Bir de fakir insanlara ya da milletlere kurbanları ulaştırarak, fiili durumu hayra tebdil edebiliriz. Kardeşlerimizi hatırlayıp başka dertlerine de çare olabiliriz.