“Ah ki ne ah! Kaybettim haysiyetimi! Ölümsüz olan yanımı kaybettim ve geriye bir tek hayvani yanım kaldı.” (William Shakespear)
Kapitalizm bedenlerimizden duyguyu aldı, donuk bir ruh kaldı geriye. Hakikati görmek istemiyoruz. Görmek istediğimizi de kapitalizm bize verdi. Görüleni değil görmek istediğimizi…
Hayatı yalan yaşıyoruz. Aldana aldana… Ölümü fark etmeden ölüm çalıyor kapımızı…
Reklamlar… “kırışıklıklardan kurtulun.” Hangi kırışıklıklardan. Duygularımızın mı yoksa bedenimizin mi? Hayır hayır bedeninizin. Zaten bundan kurtulursanız duygularınızdan da kurtulacaksınız. Onların kırışıp kırışmadığını fark etmeyeceksiniz.
Peki neden kurtulalım, niye kurtuluyoruz. O kırışıklıklar için altmış yıl yaşadık be ya. Onların altında anılarımız var; sevdiklerimizin ölümü, isyanlarımız, şükürlerimiz, dertlerimiz sevinçlerimiz. Kardeşimizin kızgınlığı, annemin ölümü, dedemin nasihatleri var, eşimin huysuzlukları var. Ben var. Altmış yıllık ömrün serencamesi var.
Neden kaçıyoruz ki kendimizden. Bırakalım aynaya baktığımızda altmış yıllık anılarımız gözüksün. Fark edelim ki ölüm var.
Modern dünya bize yaşamayı değil ölmemeyi öğretti! Yaşamak ölmeyi bilmektir oysa. Ölmeyi bilmeyen yaşamayı ne bilsin. Efkarın yoksa, gözünün gördükleriyle ölemiyorsan günbegün, yaşamıyorsun demektir.
Yalancı dünya, bizi aldatmayı başardı! Ölümsüz olan yanımızı yitirdik kapitalizme kurban olarak. Evet, geriye ‘hayvani yanım’ız kaldı.
Modern dünya kadınlar sayesinde ayakta. İyi ki varlar onlar için. Varlıklarını var edene değil, varlık sebebini unutturanlara kurban vermiş kadınlar. Gitmek için geldiklerini unutan kadınlar…
Örnek alacaklarımız, gideceğini hatırlatanlara ücret verirdi. Biz gideceğimizi unutturanlara servet ödüyoruz. Çılgına dönüyoruz beyazlaşan saçlarımızı, kırışan yüzümüzü görünce…
“İnna lillahi ve inna ileyhi raciün.”
Öleceksin. Geldiğin yere geri döneceksin.
Yüzüne yüz kez botoks yapsan da öleceksin.
Saçını her gün boyasan da öleceksin.
Ölmeyi hiç hatırlamasan da öleceksin…
Yazık ki aldanıyoruz! Aldana aldana ölüyoruz.