Çocuklarda sık görülen davranışlardan bazıları da ebeveynlere itaatsizlik ve söz dinlememe durumudur. Bu durum da ebeveyn “Ben bu çocuğa böyle öğretmemiştim. Neden böyle yapıyor?” Diye kara kara düşünmeye başlar. Geçerli bir nedeni olmadan çocuk itaatsizlik ve söz dinlememe yolunu tercih etmez, kendine göre geçerli sebepleri vardır.
İtaatsizliğin Sebeplerini ve Çözümleri
Çocuğun ebeveyn tarafından beklediği ilgiyi şefkati aile sıcaklığını ve aile ortamını bulamayışı, sebeplerden biridir. Ebeveynden beklemiş olduğu sevgi saygı, merhamet ve şefkat beklentisi hep boşa çıkmıştır.
Çocuğun iyi davranışları sevgiyle ödüllendirilmemiş ise, yaptığı bilgi ve becerisi beğenilmemiş ve çocuğun beğenilme çabaları boşa çıkmış ise. Ebeveynden hiç olumlu tepki alamamış olan çocuk. Bunun sonucu “çocuk sözünü dinlesem de itaat etsem de sonuç değişmeyecek, beni yine taltif edip ödüllendirmeyecekler, yine şefkatle davranmayacaklar.” Yargısına varıp ve böylece itaatsizliğe ve söz dinlememeye devam edecektir.
Sürekli kısıtlamalar, sebebi açıklanmadan konan katı kurallar çocuğu itaatsizliğe sürükleyen sebeplerin bir diğeridir.
Bunların yanında diğer bir sebep herkesin yanında her yerde her zaman çocuklarından sürekli şikâyetçi olan ebeveynlerin, çocukları itaatsiz olurlar.
Buna göre akraba ve komşu sohbetlerinde çocuklarından şikâyet ve onların olumsuz davranışlarını ortalığa dökmemeliyiz. Hele akran guruplarının yanında en ufacık olumsuz davranışını dahi dile getirmemeliyiz.
Sürekli herkesin yanında çocuklarından şikâyetçi olan ebeveynlerin çocukları anne ve babalarına karşı itaatsiz ve söz dinlemez, davranışı pekiştirdiğine sizlerde çevrenizde şahit olmuşunuzdur.
Diğer bir sebeplerden biride kendi dört dörtlükmüş gibi çocuğun istidadı kabiliyeti var mı yok mu yaratılış özelliklerini tanımadan çocukta dört dörtlük mükemmeliyet isteyen ebeveynin çocukları itaatsiz ve söz dinlemez olurlar.
Çünkü; çocuğun her davranışı her işi eksik görülür. Sürekli tenkit eleştiri sonucunda, çocuk bu ebeveyn tutumundan bıkmış usanmış olur. Bu yüzden anne ve babanın sözü onun için önemli değildir.
Bu çocuklar genelde vurdumduymaz olurlar. Kendi kabuğuna çekilirler, derslere karşıda ilgisiz, fazla arkadaşı da olmaz.
Kısacası çocuğu sevmeli onunda bir kişiliği olduğunu unutmamalı olumsuz davranışlarını uyarırken kişiliğine zar vermeden, olumlu davranışlarını onamalı taltif edip ödüllendirilmeli, pekiştirmeli. Acımasız eleştirilerden kaçınmalı.