KİBRİ YOK EDEN GÖNÜL ATEŞİ

Kibir bir ateştir. Hadisi Şerif’de buyuruldu ki; ” Kalbinde zerre kadar kibir buluna kimse, Cennete giremez. “(Müslim) Demek oluyor ki, mahşer günü kibirle dirilen insan, ancak Cehennem ateşinde temizlenir. Onun içindir ki dünyada iken, kibir hastalığından kurtulmak. Hz. Mevlana (ra) mesnevisinde “ Ey doğruluktan sapmış kişi, büyüklük taslamak, kibirlenmek ucba kapılmak, odunun üzerine ateş koymak gibidir. Öyle bir ateş üzerine, sen nasıl gidiyor? Kendini ateşe atıyorsun? “

Hak dostlarına sordular, dünyada kibir ateşini nasıl söndürelim? Cevap “Kibir ateşinin sönmesi için Kalbin muhabbet ateşine, tevazuya ve mahviyet güzelliğine kavuşması lazım gelir. Dünyada bunlar kibir ateşini söndürür.” Başka bir ifade ile, muhabbet ateşi, nefis ve enaniyet ateşini yok eder.

Hak dostlarının bu ifadesi, bize reçeteyi yazdı. Kalbinizde muhabbet olsun. Tevazu sahibi olun. Dünyada misafir, mahşerin daim olduğunu unutmayın.

PEYGAMBERİMİZDE (SAV) TEVAZU NASILDI

Güvenilir kaynaklarımızda Mekke fethi günü şu olay anlatılır. Peygamberimize (sav), birisi titreyerek geldi ve büyük bir heyecanla, Ya Resul Allah, bana İslam’ı anlatın, derken adeta dişleri birbirine vuruyordu. Çok heyecanlıydı. Peygamberimiz (sav) bu zata karşı şunları söyledi; ”Sakin ol kardeşim, ben bir kral veya hükümdar değilim. (Muhtereme Validelerini kast ederek) Kureyş’ten, güneşte kurutulmuş et yiyen, senin eski komşunun yetimiyim. “ (İbni Mace)

Hz. Peygamber Efendimiz (sav) hiçbir zaman övünmezlerdi. Zaman zaman Allah’ın (cc) kendi üzerindeki nimetlerini sayar ve sonra “La Fahre” (Övünmek yok) diyerek tevazu gösterirlerdi. Peygamber (sav) yolunu takip eden Sahabe kiram da aynı yoldaydı. Halife olmadan ve olduktan sonra Hz. Ebu Bekir (ra) komşuları, yetim çocukların keçilerini sağardı. Allah (cc), Peygamber (sav) ve Ashabının yolundan bizi ayrımasın. Âmin.

İMAM EBU BEKİR ŞİBLİDEN (RA) TAVSİYE

İmam Ebu Bekir Şibli (ra) Hak dostu büyük veli, bir sohbetinde şöyle buyurdular; ” Dünyada kendinizi hesaba çekin.” Bunu ısrarla söylüyordu. Talebesi ona sordu, dünyada kendimiz hesaba çekersek, ahirette hesap yok mu? İmam Şibli (ra) evet yok dedi. Müridi, kendini hesaba çekmeye başladı. Haram ve şüpheli şeylerden uzak durdu. Geceleri ibadet, gündüzleri oruçlu oldu. Rüyasında, hocasını gören talebesi hocasına sordu, Allah (cc) sana neyle muamele etti? Cevap, beni iki melek hesaba götürüyorlardı, Rabbimizden bir nida geldi, o hesabını dünya yaptı, onu bırakın ve beni bıraktılar

Yani dünyada ön muhasebesini sağlam yapanın, ahirette hesabı kolay oluyordu. Talebesi rüyasında, İmam beyaz bir ata binmiş, semada uçuyor gibiydi. Ben, kendisine ulaşmak istediğimi söyleyince bana, sen bana yetişemezsin. Ben dünya hapishanesinden kurtuldum. Talebe bu heyecanla uyandı. Rüyasını tabir ettirmek üzere, İmamın evine geldi. Baktı ki evde cenaze hazırlıkları var. İmam vefat etmiş, Rabbine kavuşmuştu.

Bu yaşanmış olay bize çok şeyler anlatır. Dünyada iken, ahiret muhasebesini yapın. Çünkü dünyada amel var, ahirette ise hesap var. Ya Rabbi, bizi Peygamberimizin (sav) ve İmam Şibli (ra) gibi Peygamber muhabbeti olanların yolundan ayırma. Âmin.

Hoşça kalın. Allah’a (cc) emanet olun.