Güven, şüphe etmemektir. Güven, korkmamaktır. Güven, emin Olmaktır. Güven, itimattır, itaattir. Her şeyden, herkesten emin Olmaktır.
Güvenin iki boyutu vardır. Biri insanın kendine güvenmesi, öbürü ise karşıdakine, başkasına güvenmektir. İnsanın kendine güvenmesi; cesaretli olması, parasına, ilmine, gücüne, elinde bulundurduğu şeylere dayanarak kendinde bir cesaret bulup buna güvenmesidir. Halbuki karşıdakine güven konusu böyle değildir. Onun vereceği güven duygusuna bağlıdır. Hatta bunun iki yönü vardır. Şöyle ki; bizim kendisine güvenmemiz konusu olduğu gibi karşı tarafında bize güven vermesi için bir gayret göstermesi konusudur.
Bizim kendisine güvenmemiz konusunu şimdilik geri bırakalım, diğerine geçelim. Yani bize güven vermesi için gösterilecek gayret ya da en doğal haliyle güvenli kişi olmaya. Zaten esasında aslolan güvendir. Güvensizlik ise arızî bir durumdur. Yani normal olan güven, anormal olan güvensizliktir. Şöyle ki; sürekli yalan söylüyor ve her defasında da yalanı ortaya çıkıyorsa, başka konuşup bir başka davranıyorsa; bunlar anormaldir. (Daha devam edelim.) Herkese (dosta-düşmana) gülücük atıp mavi boncuk dağıtıyorsa, hamasetle sırf palavra sıkıyorsa, bütün yaptığı işlerin sonucu fiyaskoyla sonuçlanıyorsa; bu kişiye güvenilir mi? (Başka); Haksızlık, adaletsizlik yapıyorsa, gözü herkesin parasında ise, iftira atıyorsa, kendinden başka kimseyi düşünmüyorsa, bunları yaparken de hiç kimseden korkmuyor, utanmıyor ve ahireti hesaba katmıyorsa; siz olsanız böyle birini sever, destekler ve güvenir misiniz? Günahta yanlışta ısrar edip, mazluma acımıyorsa; yemin atsa da ona güvenilmez. Ayrıca ayette (Bakara 44)’te dediği gibi başkasına iyiliği emredip, kendisini unutuyorsa, yine diğer bir ayette (Bakara 42) Hakla batılı birbirine karıştırıp batıla hak elbisesi giydirmeye çalışırsa; siz bu adama nasıl güven duyarsınız? Kötülüğü emreder ve iyilikten men ederse güvenilmez, ona. (Tevbe 67) Çünkü güven verecek hiçbir davranışta bulunmuyor.
Bizim kendisine güvenmemiz için bir kere yukarıdakilerin hiçbirini yapmaması gerekir ki biz ona güvenelim. Önemli olan iyiliği emredip kötülükten nehyetmesidir. (Tevbe 71) Ayrıca ihlaslı, samimi, gayretli, cihat eri tenezzülsüz, gözü tok, kanaatkar başı yumuşak, adil (Ali İmran 17)'de olduğu gibi: “Sabredenler, Sadık olanlar, boyun bükenler, (elinden geldiğince) İnfak edenler, Seherlerde istiğfar edenler” Kısacası takvalı olanlar; böyle kişilere güven duyulur. Daha Kur'an ayetlerinden yüzlerce özellik sayabiliriz.
Son noktada şunu söylememiz icap ediyor; insanlar (yandaşlar değil) samimi ihlaslı olanları sevip desteklerken samimiyetsiz sahtekarları sevmezler. Ya da şöyle söyleyelim kötüler kötüleri sever ve yardımcısıdırlar İyiler de iyileri sever ve yardımcısıdırlar. (Tevbe 67-71)
Ancak kişi sevdiği ile beraberdir. Sevdiği, güven duyduğu, emin gördüğü kişilerle beraber hareket edip ortak kararlara imza atmalılar. Yoksa güvenin bir anlamı olmaz. Güven demek yek vücut halinde omuz-omuza yürümek ve mücadele etmek demektir. O zaman Mekkelilerin Muhammed (sav)'e hem Muhammed-ül Emin deyip hem de düşmanlık yaptıkları gibi olur.(Lâ teşbih vela temsil: benzetmek gibi olmasın! Sadece güvene ters davranma konusuna açıklık getirmek için bir misal verdim.
Cenab-ı Allah bizlere kendisine güvenebileceğimiz dostlar nasip edip bizi de; kendisine güvenilecek Müminler kılsın!