Gecenin karanlığında yapılabilecek nadir şeyler vardır. Sessizlik iliklerimize kadar işlemişken tufanlar kopabilir içimizde. Bir deniz dalgası vurabilir kıyımıza. Mesela şiir demleriz gözlerimizde. Damla damla kayar gökyüzünden yıldızlar. Işık değen yerlerimiz Afrikalı çocuk olur. Bir kaşık suda boğulur hayaller. Bir uçurtmaya denk gelebilir telgrafın tellerine sıkılan kurşunlar. Sahi böyle bir türkü vardı değil mi? Sözlerini unuttum ama. Gece mi gelir aklımıza türküler? Bilmiyorum. Karanlık ile türküler arasında bağ kurabilir şairler. Ben yapamam.

**

Geceleyin herkes şair yüreklidir. Efkâr duman altı olur odalarda. Nefes nefese kalır duygular. Bir iki damla gözyaşı ıslatır yastıkları ya da pencere pervazlarını. Camlardan seken hıçkırıklar yüreğimize saplanır. Kalkan olur ayetler. İnşirah suresine sarılırız. Geçer bütün sıkıntılar.

**

Yapacak başka şeyler de vardır hava karardığında. Kötülükler çıkar saklandıkları yerlerden. Gizlendiklerini düşünürler. Doğrudur. Karanlıkta siyah ile beyaz ayırt edilemez. Namert bir kurşun kıvılcımlar saçabilir bazen. Bazen de kocaman mermiler şehri aydınlatıverir. Evlerin üzerine yıldızlar düşer. Bir çocuk uykusunda aydınlığa kavuşabilir. Gündüz de düşer yıldızlar. Etkisi aynı olmaz. Uyurken sonsuz uykuya dalmak uykuya dalmak bambaşkadır. Biz de aydınlanabilir miyiz bir gece vakti?

**

Yapılabilecek başka bir faaliyette sokakları adımlamaktır. Sokak köpeklerinin ürkek bakışları altında nereye, niçin gittiğini bilmeden yürümek. Kaldırım taşlarını eze eze, caddelerin damarına basa basa gitmek. Sokak lambalarının sustuğu sokaklarda at koşturmak. Issız şehirde sessiz çığlıklar atmak. Şimdi aklıma geldi şehir ıssızdır geceleri. Dinleniyordur belki. Çünkü yoruyoruz şehirleri. El değmedik yerini bırakmadık. İhtiyar şehirler kaldı bize artık. Hesap sorarlar mı bizden?

**

Çoğumuzun aklına ilk gelen uyumaktır. Işıklarla birlikte gözkapaklarımız da kapanır. Bir kaçıştır belki de bu. Korkularımızla yüzleşmekten, görmek istemediklerimizi görmekten korkarız. Rüyalarda yaşarız çoğu zaman. Pembe hayatlarımız vardır orda. Kapatırız gerçeklere gözlerimizi. Hepimiz bunu yapıyoruz. Hiç boşuna “ben yapmam” demeyin. Her gece yastıkla buluşunca başımız unuturuz her şeyi, en azından uyanana dek. Doğrusu budur belki. Bugün de öyle yapalım.

Her uyku ölüm provasıdır. Ölüyorum, sabaha dirilmek duasıyla. Siz de fazla YAŞAMAYIN!