Bu güzel ülkemizde, ileriye dönük hayaller kurduğumuz umut ışıklarının yanmaya başladığı, geçmişe yönelik kalbimizde izi silinmeyecek yaralar olsa da çözüm süreci diyeceğimiz önemli günler içerisindeyiz.
Bu süreç, yaşanılan güzel gelişmelerin dışında evladını, eşini, babasını kardeşini, nişanlısı şehit olmuş, gözünü, kolunu, bacağını kaybetmiş insanımızın geleceğe ne gibi planlar yaptığı, nasıl düşündüğü, ruhundaki ve bedendeki yaranın ne kadar kapandığı veya kapanacağı ile alakalı bir süreçtedir aslında son otuz senedir sayısız şehit verdik. Sayısız anne doyamadı evladına, sayısız çocuk rüyalarını süslediği baba hasretine… Geçen günlerde güneydoğuda çatışmada şehit olmuş bir asker eşi ve çocuklarıyla karşılaştım biraz sohbet etme imkanımız oldu. “yaşanılan çözüm süreci hakkında ne düşünüyorsunuz” diyerek fikrini almak istedim. Verdiği cevap şu idi  “ben unuturum, ya çocuklarım! Oğlumun devamlı babası rüyalarında, anne ben büyüyüp çok çalışıp asker olacağım, babamı şehit edenlerden tek tek intikamımızı alacağım düşüncesiyle yatıp kalkıyor, ben ne dersem diyim çocuğum bunun hayaliyle büyüyor” cevabını aldım.
Belki bu yaşanılan gelişmelerin içerisinde basit gibi görünen bu yara, ileriki yıllarda çözüme kavuşmuş zannedilen bir konuda puzzle tamamlayan parçası olarak kalacaktır. Bu çözüm aşamasında şahadet mertebesine ulaşmış şehitlerimizin yakınlarının unutulmaması, maddi destek yanında, manevi ve pisikolojik anlamında da, devletin ve milletimizin onların yanında olmasını umuyorum. Şehitlik mertebesinin büyük gururuyla yaşanılsa da, yaşanan bu büyük travmayı, özellikle geleceğimiz olan çocuklarımızın gelecekle ilgili planlarında umutlarını ve barışçıl duygularını yitirmemelerini temenni ediyorum.
Millet olarak düşmanlarımız o kadar çokken artık kendi kendimizi düşman ilan etmeyi bırakmalı Türk, Kürt, Laz, Arap farketmeden, geçmişimizi unutmadan geleceğimize sahip çıkmalıyız çözüm sürecini tamamen başarılı olmasını temenni etmeli Ülkemizdeki kanı, gözyaşını en kısa sürede dinmesini istemeliyiz.