Yazının başlığına en son değineceğim.

Son söyleyeceğimi ise, en başa taşıyacağım.

2-0’dan sonra bu kadar aciz olunmaz…

Rakip son haftalarda dağılmış.

Başkanı kurduğu kötü kadronun sorumluluğunu almak yerine, hakemlerle uğraşırken…

Orta sahaya ve en önemlisi de santrafora takviye gerekirken…

Bay İlhan Cavcav, gitti kaleci ile stopper aldı…

O kaleci ve stoper peki var mıydı sahada? İnanamayacaksınız ama ilk 18’de bile yoktular…

Konyaspor için bulunmaz hint kumaşıydı başkent ekibi.

Peki ne yaptı Bakkal’ın öğrencileri?

Üç puanı ellerinin tersiyle ittiler…

Soyunma odasına 2-0 önde gireceksin ve ikinci yarı kelimenin tam anlamıyla dağılacaksın…

Kusura bakma Mesut hoca…

Takımını ikinci 45 dakikada yönetemedin…

Stancu biraz becerikli olsa.

Bir puanı dahi alamayacaktın…

Denize düşer gibi Hleb’e sarıldın.

Adam da elinden geleni yapıyor.

Atıyor, attırıyor…

Belaruslu’nun yanına bir kişiyi monte edemedin.

2-0’ı bulunca kendilerini Kafdağı’nda zanneden oyuncularını, uykularından uyandıramadın…

Oysa, herşey senin lehine giderken.

Taraftar desteği de senden yanayken (Gençler taraftarının varlığı ile yokluğu belli değildi)…

Rakibe baksana…

Daha sahaya çıkarken, makus kaderlerine razı olmuşlardı…

Durumlarının farkında olacaklar ki, siyah forma ile sahaya çıkmışlardı…

İkiden sonra üçü dördü bulurum sandı Mesut Bakkal.

Gerçi Gekas’ın yokluğunda iki gol atmak da büyük başarıydı…

Ankara’da bir Hleb oynadı, gerisi de seyretti…

Eh seyredersen de elin hakemi çıkar bir penaltı uydurur…

Halis Özkahya için ne yazarsak az.

Ünlü Collina beğeniyor diye, bize zulüm yaşatıyor MHK…