Biz yüz binlerce kardeşiz. Bizi besler aynı toprak / Biz açarız yaprak yaprak / Ağlatmayın siz bizleri / Dalımızdan kopararak / Birbirimizi birimize dönüştürme değil, bütünleşip dünya bahçesini güzelleştirme davasındayız. Bizim tür adımız çiçek; lakin hepimizin ayrı ayrı rengi kokusu vardır. Herkes bize bakarken kendi gözleriyle değil, sevgilinin bakışıyla bakar. Biziz o gönülleri şarj eden, biziz gönülleri deşarj eden.
Menekşeler tutam tutam / Yar yaklaş da elin tutam / Beşeri aşklarda, sevgiliye verilen bir tutam menekşe; uzaklara sesleniş. Sevgiliyi çağırma, ayrılık şarkılarına son verme. Ölen aşkların yeniden dirilmesi, yeşermesi ve filizlenmesi için; sevgiliye: “bana bir şans tanı, son bulsun ayrılık." Beraberliğe, kavuşmaya davettir.
Biz bir ağacın dalıyız / Yaratan'a duacıyız. / Hepimizi yaratan bir. / Ehveni, şerri hak bilir. Laleler, birlikte yaşamanın güzelliği renk renk laleleriz. Birlik, beraberliğin; saadet, mutluluk ve zenginlik olduğunu haykırırız. Bütünleştiriciyiz. Biz ancak dil, din ve ırk ayrımı yapmadan yürekleri; Yaratan'ın aşkı için çarpan kalpler anlar. Bizi, ifritin hasleti olan; kin, nefreti ve hasedi gönüllerinden atan, benlik duygusunu bir kenara itenler anlar.
Kardelendir benim adım, diğer adım müjde, umut. Kış kabirdir bize. Bahar mahşer bize. Ölümün olmadığını, hayatın çizgi ötesinde devam ettiğini, çizgiden sonra yeni bir hayattın varlığını, ölümden sonra dirilişin olduğunu göstererek yaşayarak dimağları diri tutup insanlara: “Sizde böyle dirileceksiniz." mesajını veririz. Ölümün yeni bir hayata başlamak olduğunu anlatırız.
Papatya, seviyor, sevmiyor, bir tek seni kalbime koydum. Senden başkasını kalbime koymam. Sevgiliye gönderilen güller arasında ki papatya, “Senden başkasını kalbime koymadım, koymam. İşte güller arasında sana geldim. Ey sevgili bana, güller şahit olsun!”
Gül, saflık, temizlik, ölümsüzlük ve Peygamber kokusunu andırır. Seven gönüllerde hep maşuktur. Dünya kuruldu kurulalı bülbülün aklı dimağı gönlü hep gülde, bülbül aşk sarhoşudur. Bu ebede kadar böyle sürüp gidecektir. Ne deyimler, ne ata sözleri söylenmiş gül adına. Şairlerin yazdığı şiirler, ciltlere sığmaz “Adına en fazla şiir söylenen şiir yazılan çiçek benimdir der gül” İlk şiire başlayan şairin ilk kaleme aldığı şiirde "gül" ismi vardır. Sevgili hep güldür. Arzum Arzum gül Arzum / Gül dibinde kal Arzum / Arzum varken gel Arzum / Ya da bir kez gül Arzum/ ... Gül ile gönül arasında hep bir bağlantı vardır. Bu gönül gül ağacı / Gel kırma ona acı / İki cihanda gönül / Senden olur davacı.
Adım yükseklerde açan mor zambak / Vazifem Rabbimin adını anmak. Beşeri aşk sevdalıları beni sevgilinin dudaklarına benzetir. “Biz yüksek yerde açarız; sabır metanet ve olgunlaşma idraki içindeyiz.”
Vahşi iklime dayanır, yine de güzelliğimizi göstermek için, kayalıklar üzerinde de hayata gülümseriz. İlahi aşkla yanmaktayız. Bizi anlarsa; “ancak gönül sarayını ak pak eden, gönle dünyayı mıh gibi çakanlar değil, gönlü dünyadan çıkanlar anlar. Abdallar ve dervişler bizi daha iyi anlar.” Bizleriz toprağın tacı / Hep Yaratan'a duacı. Yaprağımız tatlı acı / Olduk gönüller ilacı.