Kelimeler neden kaçıyor öyle, kavramlar neden boşalıveriyor…
Tuşların yerini bulmak bu kadar mı zor? Yazmak neden bu kadar ağır…
Kandil tükenirken aydınlatır etrafını, mum da öyle ışık saçarken ömrünü bitirir ya…
Derdi ya, ‘bir çiçekle bahar olmaz ama her bahar bir çiçekle başlar’…
Yüreklerimize sevgiden başka bir şey ekmedi…
İslam’ın hayat nizamı olduğunu, cihadı anlattı hep…
Yaşanabilir Türkiye’yi, yeniden büyük Türkiye’yi , yeni bir dünyayı düşledi, hedef gösterdi…
Kur’anla konuştu, Kur’anı  yaşadı…
Çok şey gösterdi, çok şey yaşadı…
Her biçilişinde daha gür çıkmayı bildi…
Yılmamayı öğretti , mücadeleyi, kaybettiğinizi sandığınızda kazanmanın ne olduğunu öğretti bize…
Yaptığı siyaset değildi sadece. Yaşadığı imandı, çabası kendi için değildi asla…
Şerefiyle yaşadı, Hakk’a şerefiyle yürüdü…
Ezildi ama eğilmedi…
Horlandı ama sabretti…
Hocaydı yetiştirdi, irşat etti…
O hiç bitmeyen engelli maratonunu tamamladı.
Ümmet son yüzyılda yetiştirdiği belki de en önemli evladını kaybetti.
Yerinin dolması elbet mümkün değil. Ama Davası belli. Hedefi belli. Mücadelesi belli. Yetiştirdiği nesiller bu davanın, ümmetin birliği ve dirliği, Türkiye’nin huzur ve refahına sahip çıkmalı.
Hoca’yı sevmek, her nerede, hangi görevde, hangi meslek ve meşrepte olunursa olsun onun çizdiği ufuk, koyduğu hedeften uzaklaşmamak olmalı…

Her nefsin tadacağı ölümü tattı…
İnnalillah ve inna ileyhi raciun…
Ya Rab, biz Hocamız’dan razıyız, sen de ondan razı ol…
Onu cennetine koy, Efendimize komşu eyle…
Allah rahmet eylesin…
Başımız sağ olsun…