Arkadaşım Ralitsa’dan bir  telefon geldi. 

-Hadi çöp toplamaya çıkalım. 

-Tamam.

-Gerçekten mi... Çok sevindim. Senden önce başkalarını da aradım ama kimse çöp toplamak istemedi. 

O gün bütün Bulgaristan’da çevreyi koruma ve temiz tutma adına bir gün için “Çöp toplama günü” ilan edilmişti. Böylece biz de çıktık yola, çöp aramaya! 

Yanına gittiğimde bir çocukla konuşuyordu. 

- Merhaba!

- Merhaba. Plamen ile tanış. O da bizimle geliyor, dedi. 

Plamen yeni tanıştığı bir arkadaşı. Ralitsa’nın sürekli yeni insanlar ile tanıştığını ve onlarla çok çabuk diyalog kurabildiğini biliyordum. Fakat  benim için öyle denemezdi, ben rahatsız oldum tanımadığım biriyle bütün bir gün geçirmem gerekeceği için. Ama tabi ki bunu söylemedim ve belli etmemeye çalıştım.

Yolda yürürken Tombul Camii’nin önünden geçtik. Ralitsa:

-Hadi bizi camiye götür, dedi. Plamen gelmek istemedi.

- Neden? diye sorduk ikimiz de.. 

-Girmek istemiyorum, diye tekrarladı yeniden. 

-Ben aklımda önyargımı oturttum tabi hemen, cevabım hazır: Müslüman mabedine girmek istemiyor. 

Ralitsa ile camiiye girdik. İlk defa bir camiiye girdiğini anlattı. Camii orda onun için öğrenmekti, yani okunmamış bir kitap,  bilgi, yeni bir dünya, yeni bir ülke gibi...  Hep yeni bir şeyler öğrenmek isteyen, hep heyecan arayan, yaşayan, şiir okuyan ve şiir yazan bir kişidir Ralitsa! 

**

Çıktığımızda çocuk bizi dışarda bekliyordu. Yürümeye başlayınca dedi ki:

-Yanlış anlamayın, çantamda alkol vardı. Ondan girmek istemedim.

Böyle bir cevap gerçekten beklemiyordum. Ve önyardımdan utandım. 

Sonra konuşarak parka gittik, şiir okuduk, çöp topladık...  Plamen Şumnu’ya yeni gelmiş, yeni bir iş, yeni bir hayat aramak , belki de kurmak için... Bizim gibi şiir okumuyordu, olaylara daha başka bakıyordu, yani  hayata imgesiz bağlanmayı seçenlerdendi...