BU ZATI TANIDINIZ MI?

1321-1412’de Erdebil’de doğdu. Hz. Peygamberin (sav) 24. kuşaktan torunu. Bursa’ya yerleşti. Ekmek pişirip, satardı. Bursa Ulu Caminin inşaatında, işçilere somun ekmek getirip, dağıtırdı. Cami inşaatı tamamlanınca, Yıldırım Beyazit Han, Ulu Caminin açılışını damadı Seyit Emir Buhari (ra) hz.lerinin yapmasını istedi. O da Somuncu Babanın yani Hamid-i Aksarayi’nin (ra) yapmasının uygun olacağını söyledi. Açılışta, kürsüde Fatiha Şerif tefsirini 7 usulde mana vererek, vaazını tamamladı. Tevatüren rivayet edilir ki, caminin bütün kapılarından çıkanlar, Hamid-i Veli (ra) hz.lerinin elini öptüğünü söylediler. Emir Sultan’a (ra) sitemle, halimizi ifşa ettin, buyurdular. Şöhretten korktuğu için, Bursa’dan ayrıldı. Aksaray’a geldi. Oğluyla hacca gitti. Dönüşte Malatya-Darende’ye yerleşti. 1412’de burada, vefat etti. Kabri buradadır. 5 vakit camiye, ziyaret gelenler cami kenarında olan türbede, Fatihalarla onu anmaktadırlar.

Şimdi size, altın değerindeki sözlerinden bahsedeceğiz. Sözün gelimi, değerini anlatmak için, altın söyledim. Altın, dünyalıktır. Hâlbuki onun bize vasiyetleri, ahiretimizi mamur eder. Altından daha değerli olur, paha biçilemez.

Vasiyetinden kısa özet: “ Az ye, Az uyu, az konuş. – Avamın (halkın) arasına az karış. – Bütün günahlardan uzak ol.- Daima şehvetlerden kaçın. – Tüm kötü sıfatları terk et. – İyi huylarla süslen. – Şiir ve şarkı dinleme. – Cemaatten kalma. – Aç olarak ölsen bile, şüpheli lokma yeme. “
Bu büyük veli zat, bu vasiyetiyle bizleri Kitap ve Sünnet yoluna davet ediyor. Kabri cennet, makamı ali olsun. Bizlere de, mahşerde onunla buluşmayı nasip et Ya Rabbi. Âmin.
Hz. Ebu Bekir’in (ra) hizmetçisi, bir bardak süt getirdi. Hz. Ebu Bekir (ra) Efendimiz içti. Nereden getirdiğini, sormayı unutmuştu. Hizmetli, İslam’dan önce birisinden alacağıma karşılık, aldım, deyince Hz. Ebu Bekir (ra) Efendimiz, hemen elini ağzına attı ve hepsini kustu çıkardı ve hizmetlisine dönerek, ‘ Beni az daha, helak edecektin.’

Sahabe-i Kiramın ve büyük velilerin, bize örnek hayatları vardır. Onların yolunu takip ederek, Peygamberimize (sav) ve Allah’a (cc) ulaşacağız, İnşallah.

AKLIMI BAŞIMDAN ALAN 3 ŞEY;

(Hacı Veyis Zade Mustafa Hoca Efendi (ra))
Hoca Efendi, önce Konya Piri Paşa, sonra Aziziye camiinde imamet görevi yapıyordu. Namazların sünnetinde, yürüdüğü hakkında cemaat arasında konuşmalar oluyordu. Kulağına gidince, bir gün yakın talebesine, ‘ Oğlum, ben namaza durunca, bak bakalım yürüyor muyum? ‘ Hoca Efendi, namaza durur. Talebe izler. Bitince sorar, ‘ Ne oldu, yürüdüm mü? ‘ Talebe, evet hocam. Bunun üzerine Hoca Efendi, ‘ Evladım, 3 yerde aklım başımdan gidiyor; 1-Namaza durunca 2-Peygamberimizin (sav) adı anılınca 3 –Misafir gelince.’

Hoca Efendin bu halini, çocukluk yıllarında müteaddit defalar, bizzat gördüm. Hoca Efendinin eli nur, yüzü nur. Yukarıda ifade ettiği gibi, Peygamber (sav) aşığı bir zattı. Defni esnasında, hazır bulundum. Mezarı başında, Konya müftüsünün şu cümlelerini hiç unutmuyorum. ‘ Konya’nın manevi mimarlarından biri daha göçtü.’

Hocam, seni çok özledik. Ya Rabbi, bu dünyada buluşturduğun gibi, Hoca Efendi ve benzerleri ile Peygamber (sav) huzurunda buluştur. Âmin.
Peygamber (sav) aşkı, bu ailede adeta genetik. Yeğeni muhterem Ali Ulvi Kurucu Hoca Efendi Peygamber (sav) aşkını ne güzel terennüm etti. “ Mevla’m sana ersem diye - Aşka düşen pervaneyim - Cemalini görsem diye - Aşka düşen pervaneyim ///// Gözyaşlarım durmaz taşar - Seller gibi çağlar coşar- Vuslat ümidiyle yaşar - Aşka düşen pervaneyim ///// Derdin ile inilerim- Arşa çıkar eninlerim-Bülbül şakır, ben ağlarım - Aşka düşen pervaneyim.”

Yeğen Ali Ulvi Hoca Efendi, Medine-i Münevvere’de uzun yıllar Peygamber (sav) komşusu olarak, Ravza-ı Mutahhara bitişiğinde, kütüphane müdürlüğü yaptı. 2002 de vefat etti. Cennet-ül Baki’ye, anne ve babasının yanına, Peygamber (sav) komşusu olarak defnedildi. Herkes sevdiğinin yanına gidiyor. Bizi de onların yanına gönder Ya Rabbi. Âmin.

Hoşça kalın. Allah’a (cc) emanet olun.