Sayın bakanım, sayın milletvekillerim, sayın valim sayın…
Evet, bu son satırda yer alan ‘GÜZİDE BİR BASIN MENSUBU’ olabilmek için benim gibi ‘Alaylı’ gazetecilerin uzunca bir yol kat etmesi gerekirdi. Bu yol öyle bildiğiniz gibi Meram Yeniyol ve Meram Eskiyol gibi güzelliklerle dolu bir yol değildi. Oldukça uzun süren ve meşakkatli tabiri doğru ise ‘Pentatlon Sahası’ gibi türlü engeller ile dolu olmasıydı.
Bu yolun ilk anları sıkıntılı, orta kısımları sevinçli, son kısımları ise genelde bol plaket ve ödüllerle doluydu. Sonu genelde hüzünlü biten bu yola ise girebilmekte büyük bir başarı idi sonuna kadar gidebilmekte.
İlk anları sıkıntılı idi çünkü ‘Gazeteci’ olmak için ilk adımı atıyordun, bunun da mutlaka ödenecek bir bedeli vardı.
Ortaları sevinçli idi; çünkü artık bir gazeteciydin ve herkes seni tanıyordu. ‘ÜNÜMÜZ ÇOKTU AMA UNUMUZ YOKTU’ ve hemen her yarışmada ve anma günlerinde plaket veya bir ödül alıyordun.
Son zamanları hüzünlü idi çünkü… Bir gazeteci için yapılan en son haber, ‘Geçirdiği ani bir kalp krizi sonucu aramızdan ayrıldı’ olurdu…
Bu şekilde yapılan haberlerde yer alan rahmetli Ali Akgül, Hasan Hüseyin Korucu, İbrahim Sur, Galip Yenikaynak, Selçuk Yelli, Naim Bülbül, Yalçın Dikilitaş, Servet Arıcıoğlu, Cahit Özdemir bunun en gerçek örnekleri idi. Bu acı zincirine ne yazık ki önceki gün bir halka da, ‘Şekerim Şenol’ ekledi.
Şekerim Şenol da yukarda bahsettiğim bu zorlu yoldan başarı ile geçen, çektiği sıkıntılara rağmen kimseye dert yanmayan, titizliği, temizliği ve kesinlikle takmadan yapamadığı kravatlı ve güzel giyinmesi ile tanınan güzel bir insandı.
Kendine has ifadeleriyle yazdığı köşe yazılarıyla, gittiği her yerde kendisini kesinlikle hissettirmesiyle hafızalarımızda kalacak.
Evet, şekerim Şenol’u son yolculuğuna uğurladık. Ve Şenol’un ne kadar çok seveninin olduğunu bir kez daha gördük. Biz gördük ama o göremedi… Ve o cenaze töreninde hayat arkadaşının, ciğerinin iki parçası evlatlarının, kardeşinin, annesinin gözyaşları ve feryatları yüreklerimize kazındı.
Rabbim hepsine, hepimize sabır versin. Şenol’un kabrini de cennetinden bir bahçe eylesin.
Hakkını helal et şekerim Şenol. Biz sana çok fazla bir şey yapamadık ama ve hiçbir hakkımız da yok senin üzerinde.
Evet, bu son satırda yer alan ‘GÜZİDE BİR BASIN MENSUBU’ olabilmek için benim gibi ‘Alaylı’ gazetecilerin uzunca bir yol kat etmesi gerekirdi. Bu yol öyle bildiğiniz gibi Meram Yeniyol ve Meram Eskiyol gibi güzelliklerle dolu bir yol değildi. Oldukça uzun süren ve meşakkatli tabiri doğru ise ‘Pentatlon Sahası’ gibi türlü engeller ile dolu olmasıydı.
Bu yolun ilk anları sıkıntılı, orta kısımları sevinçli, son kısımları ise genelde bol plaket ve ödüllerle doluydu. Sonu genelde hüzünlü biten bu yola ise girebilmekte büyük bir başarı idi sonuna kadar gidebilmekte.
İlk anları sıkıntılı idi çünkü ‘Gazeteci’ olmak için ilk adımı atıyordun, bunun da mutlaka ödenecek bir bedeli vardı.
Ortaları sevinçli idi; çünkü artık bir gazeteciydin ve herkes seni tanıyordu. ‘ÜNÜMÜZ ÇOKTU AMA UNUMUZ YOKTU’ ve hemen her yarışmada ve anma günlerinde plaket veya bir ödül alıyordun.
Son zamanları hüzünlü idi çünkü… Bir gazeteci için yapılan en son haber, ‘Geçirdiği ani bir kalp krizi sonucu aramızdan ayrıldı’ olurdu…
Bu şekilde yapılan haberlerde yer alan rahmetli Ali Akgül, Hasan Hüseyin Korucu, İbrahim Sur, Galip Yenikaynak, Selçuk Yelli, Naim Bülbül, Yalçın Dikilitaş, Servet Arıcıoğlu, Cahit Özdemir bunun en gerçek örnekleri idi. Bu acı zincirine ne yazık ki önceki gün bir halka da, ‘Şekerim Şenol’ ekledi.
Şekerim Şenol da yukarda bahsettiğim bu zorlu yoldan başarı ile geçen, çektiği sıkıntılara rağmen kimseye dert yanmayan, titizliği, temizliği ve kesinlikle takmadan yapamadığı kravatlı ve güzel giyinmesi ile tanınan güzel bir insandı.
Kendine has ifadeleriyle yazdığı köşe yazılarıyla, gittiği her yerde kendisini kesinlikle hissettirmesiyle hafızalarımızda kalacak.
Evet, şekerim Şenol’u son yolculuğuna uğurladık. Ve Şenol’un ne kadar çok seveninin olduğunu bir kez daha gördük. Biz gördük ama o göremedi… Ve o cenaze töreninde hayat arkadaşının, ciğerinin iki parçası evlatlarının, kardeşinin, annesinin gözyaşları ve feryatları yüreklerimize kazındı.
Rabbim hepsine, hepimize sabır versin. Şenol’un kabrini de cennetinden bir bahçe eylesin.
Hakkını helal et şekerim Şenol. Biz sana çok fazla bir şey yapamadık ama ve hiçbir hakkımız da yok senin üzerinde.