Yine aylardan kasım… Şimdi sizlere güzel bir edebi alıntıdan esinlenerek dökülen yaprakları anlatmak isterdim. Sonbaharın o eşsiz duygusunu. Kar yağacak neşesiyle uyuyan çocuklardan da bahsedebilirdim ama maalesef ki, 3 tarafı kederle kaplı ülkemizde emeklisinden öğretmenine, gazisinden çiftçisine, asgari ücretlisinden öğrencisine, esnafından sanayicisine, polisinden sağlık görevlisine kadar daha nice kişiler geçim derdiyle boğuşuyor.
Kar yağışı haberine çocuklar bile sevinemiyor. Doğal gaz faturaları almış başını gidiyor. Kime dokunsak bin ah işitir hale geldik.
Emekli ve asgari ücretli yoksulluk sınırı alıntında kalan maaşlarıyla geçinemiyor. Öğretmen yıllarda çabaladıkları mesleğin karşılığında emeklilerinin hiçe sayıldığını görüyor. Gaziler hayatlarını sürdürmekte zorlanıyor. Çiftçi ürettiğinden para kazanamayıp her sene daha da borçlanıyor. Asgari ücretli her sene açıklanacak rakamdan bir nebze umutluyken daha fiyat açıklanmadan gelen zamlardan dolayı maaşını alır almaz borç ödüyor. Öğrenci en temel hakkı olan eğitim hakkındaki fırsat eşitsizliği yüzünden okumaya küsüyor. Barınma, yemek masrafı, ulaşım, okul giderleri velileri zora sokuyor. Öğrencilik denilince akla gelen hayaller, hedefler ve gelecek planları yerini karamsar bir tabloya bırakıyor. Esnaf borç batağında sıkışıyor dükkanını açıyor siftah yapamadan günü bitiriyor ve köşeye sıkışıp kepenk kapatmaya mecbur kalıyor. Sanayici borcunu ödemiyor konkordatolar başlıyor ardından iflas bayrakları çekiliyor. Artan maliyetler, enerji baskısı hammadde tedarikinde yaşanan krizlerle sanayici ayakta kalmaya çalışıyor. Polisler ağırlaşan çalışma koşulları yüzünden hayata küsüyor. Sağlık görevlileri hasta yakınları tarafından darp ediliyor.
Şimdi gelinen noktada ortaya çıkan tablo tam olarak şu şekilde: Çalışanlar yorgun kaldı, emekli bırak torunlarına harçlık vermeyi geçinemiyor bile, gençler bir gelecek hayali kurmaktan uzaklaştı, çiftçi üretimden uzaklaşmaya başladıkça her üründe dışa bağlı kaldık, asgari ücretli ay sonu hesabını yapmaktan hayatını yaşayamaz oldu. Mobbing ve liyakatsizlik almış başını gidiyor. Birçok esnaf kepenk kapattı. Ekmek tekneleri enflasyona yenik düştü. Fatura yine vatandaşa kesildi. Atama bekleyen öğretmenlerin çaresiz bekleyişleri sürüyor.
Mağduriyet listesinde isimler her geçen gün artıyor. Bir yanda yatlarıyla katlarıyla gününü gün eden, fon vurgunuyla sermayesini katlayan şahıslar bir yanda da doğal gaz parası fazla gelmesin diye soğuk evde ısınmaya çalışan asgari ücretli aile. ‘Komşusu açken tok yatan bizden değildir’ sözü ne kadar da kulak ardı edilir oldu.
Edebi bir giriş olmasa da sonunu güzel bir şiirle bitirelim Orhan Veli Kanık kaleminden. Güzel günler görmek ümidiyle…
Bedava yaşıyoruz, bedava;
Hava bedava, bulut bedava;
Dere tepe bedava;
Yağmur çamur bedava;
Otomobillerin dışı,
Sinemaların kapısı,
Camekanlar bedava;
Peynir ekmek değil ama
Acı su bedava;
Kelle fiyatına hürriyet,
Esirlik bedava;
Bedava yaşıyoruz, bedava.