Şiir...

Yüreğime sıkıntı düştüğünde, doğrulup şiirin peşine düşerim rahatlamak için. Şiir şuurumu ayıltır çünkü. Tatlı bir esinti gibi süzülür ruhuma. Beynim beni ifadede kifayetsiz kaldığında birkaç mısra kifayet edebilir karmaşıklığıma.
Ağlamak… Yada ağlayan bir şiirin gölgesinde biraz dinlenmek. Ve hayatımızda eksilmiş hayatı alıp hayata dönmek. “Hayatsız hayatlara hayat olan”, şiiri şuurla birleştiren bir şair kalemde derman bulmak… Bir yol bulmak derdimize, bir kapı bulmak… A. Ali Ural’ın ifadesiyle;
“Her şiir bir salkım anahtar.
Açıyor mu kapıyor mu?
Açarken kilitliyor, kilitlerken açıyor.”
Evet, açarken kilitliyor, kilitlerken açıyor.
Gamlı yüreğe süzülen bir şiiri paylaşmak istedim. Yağmur Dergisi’nde okuduğum bu şiir içime oturdu sanki, çıkarayım dedim.

Sıtma
Sevda tılsımları esmiş doğarken
İsmimi erenler aşk’tan koparmış
Sevmesine sevecekmişim lâkin
Bahtımda çöllerden bir yanık izi
Göbeğimde hicran yarası kalmış

Suya benziyormuş ilk bakışlarım
Hüznümü aydan sağmış ebeler
Gülmesine gülecekmişim lâkin
Bir ceylan kaçırmış gamzelerimi
‘ilk ağız’ süt diye gam emzirmişler

Bin bir gece sürmüş ilk masallarım
Yer yer beşiğimi sıtma sallarmış
Susmasına susacakmışım lâkin
Kulağımda acemaşiran ninniler
Şehla bakışımda bir ateş kalmış

Nice derin uykularda kalmışım
Kekik koklatmışlar nar içirmişler
Uyanmasına uyanmışım lâkin
Yüreğimde Torosların sarplığı
Dilimde kan gibi bir allık kalmış

Hekimler suskunmuş ayakucumda
Annem ağlıyormuş babam sorguda
Ölmesine ölecekmişim lâkin
Bir ‘Yasin’ yeşermiş ak kundağımda
Sırtımda annemin duası kalmış.
Emrah Eker