Bazı insanlar vardır…
Sevgiyle büyümemiştir ama sevgisizliği de hiç kabullenmemiştir. İçlerinde hep bir boşluk, adı konulamayan bir eksiklik taşırlar. Dışarıdan bakıldığında güçlü, hatta bazen fazla mesafeli görünürler. Oysa içlerinde, bir zamanlar sarılmayı bekleyen ama sarılınmayan bir çocuk hâlâ sessizce bekliyordur.
Sevilmeden büyüyen bir çocuk, büyüdüğünde sevgiyi reddetmez. Aksine, en çok o ister. Ama nasıl tutacağını bilemez. Çünkü sevgi, onun hayatında güvenli bir liman değil; belirsiz, kaygan bir zemin olmuştur. Bu yüzden ilişkilerinde çoğu zaman huzurdan çok kaygı vardır. Sevilse bile inanmakta zorlanır, değer görse bile içinde bir ses “ya geçerse” diye fısıldar.
Bu insanların kalbi çabuk kırılmaz aslında…
Onların kalbi zaten çocukken kırılmıştır. Bu yüzden küçük bir ilgisizlik, onlar için büyük bir terk edilme hissine dönüşebilir. Basit bir sessizlik, derin bir yalnızlık duygusunu tetikleyebilir. Ve çoğu zaman karşısındaki kişi ne olduğunu anlamakta zorlanır.
İlginçtir ki, en çok ihtiyaç duydukları şey olan sevgiden bazen kaçabilirler. Çünkü bilmedikleri bir duygunun içinde kaybolmaktansa, alıştıkları eksikliği tercih ederler. Tanıdık olan acı, bilinmeyen mutluluktan daha güvenli gelir. Bu yüzden yanlış insanlara yönelmek, ilgisizliği kabullenmek ya da kendini geri çekmek sıkça görülen bir döngü hâline gelir.
Ama bu bir kader değildir.
İnsan, yarasını tanıdıkça iyileşir.
Sevilmeden büyüyen bir çocuk, sevmenin ne olduğunu öğrenebilir. Güven duygusu sonradan da inşa edilebilir. Yeter ki bir gün, gerçekten görüldüğünü hissedeceği bir yerde durabilsin. Yeter ki kendi içindeki o çocuğun sesini susturmak yerine duymayı seçsin.
Çünkü bazen en büyük iyileşme, başkasının sevgisiyle değil…
Kendi içindeki eksik parçayı fark etmekle başlar.
Ve o gün geldiğinde,
sevilmeden büyüyen o çocuk,
ilk kez gerçekten sevildiğini hisseder…
en çok da kendisi tarafından.