Bir duanın umudu olmalı insan. Bir kapının anahtarı, bir hayalin kahramanı, bir kalbin ritmi olmalı…
Bir şiirin adı olmalı insan. En anlamlı dizesi, bir mısranın kafiyesi…
Bir feryadın imdadı olmalı insan, bir hasretin vuslatı…
Bir zulmün sesi olmalı insan, bir sevincin sesi…
Bir tebessüm olmalı belki de baktığın zaman içi ısıtan…
**
Bir yıldız olmalı ya da yıldızın ucundaki dilek. Etten kemikten çok ruhtan ibaret olmalı…
Yaşamak yalnızca nefes almak, yemek, içmek, gezmek, eğlenmek, savaşmak, kazanmak, uyumaktan ibaret değil. Bazen yaşamanın çok ötesine gitmek gerek. Ruhu yaşamak, yaşatmak gerek. Mesela insanları sevmek gerek. Sevmek için sebep aramadan karşılıksız…
Doğayı sevmek gerek, bize sunduğu bin bir çeşit güzelliği hissetmek, yeşilin ve mavinin her tonuyla tanışmak…
**
Çocukları sevmek, sevindirmek gerek. Onlar gülünce susmalı herkes. Gözlerindeki saflığı, masumluğu, birazcık da olsa benimsemek…
Hayvanları sevmek gerek. Onları gerçekten düşünerek, dost gibi görerek…
Gökyüzünü sevmek gerek. Uçsuz bucaksızlığında kaybolmak… Gündüzüne bakıp nefes almak, gecesinde hayal kurmak…
**
Kadınları sevmek gerek. Merhametlerini, şefkatlerini, hissederek saçlarını okşamak...
Kitapları sevmek gerek. Her bir satırında derinlere dalmak, karakterlerinden biri olmak, içlerinde kendimizi bulmak…
**
Hayata biraz da farklı açıdan bakılması gerektiğine inanıyorum. Maddeyi terk edip maneviyata dönmek gerekmez mi sizce de? İnsanın özünde öyle güzel hissiyatlar var ki keşfedilmemiş. Tadına bir bakabilsek eminim vazgeçemeyeceğimize. Derler ya hani “yalan dünyanın telaşı diye” işte asıl sorunumuz tam da bu. Sanki kimsenin sevmeye vakti yokmuş gibi.
**
Hayal kurmak ayıpmış gibi. Yardımsever olmak suçmuş gibi. Duyguları yaşamak varken onları saklamak suçtur bana göre. Bedenlerin ötesinde kalbi ve ruhu dinlemek lazım… Bizim duygularımızı değil de biraz da onların bizi yönetmesi lazım. Sözün özü aslında şair gibi sevip şiir gibi yaşamak lazım…