Pisipisi Yöntemi

İngiliz yazar Antony Jay’ın “Yöntem ve Makyevelli” isimli bir kitabı vardır. Bu kitapta bir yöntemden bahsedilir. Bu yöntem şöyledir:
“-Pisipisi, pisipisi neredeydin?
Londra’daydım, Kraliçe’yi görmeye gittim.
Pisipisi, pisipisi, orada ne yaptın?
Bir iskemlenin altında küçük bir fare gördüm.
Pisipisi pisipisi başka ne gördün?
Başka bir şey görmedim.”
Yazar Antony Jay, bu diyalogdan sonra şu yorumu yapar:
“Kedi neden Kraliçeyi görmedi? Kraliçe hep orada, iskemlede oturuyordu. Kedi yalnız kedi olduğundan, fare dışında bir şey görmemiştir. Ne de olsa, yalnızca bir kediyseniz, gözleriniz Kraliçenin bulunabileceği yere bakmıyordur. Belki de zaten gözleriniz görse de zihninizde böyle büyük ve harika bir şeyi kavramaya yeterli değildir.”
Bu hikâyedeki kedigözü, çıkar ve ilgi endeksli bir gözdür. Yalnız kediler değil, insanlar da ben merkezi ve kendisini ilgilendiren olgulara aşırı odaklaştıklarında, çevrede olup biteni fark edememektedirler.
Birçok insan kedi gibi küçük avları ya da çıkarlarıyla o denli efsunlanmıştır ki, asla etrafındaki zirve niteliğindeki değerleri görememektedir.
Belirli bir grubun içerisinde yetişen insanlar, genelde dünyaya efsanedeki “pisipisi” gözüyle bakarlar. Hayatı boyunca dar alanda paslaşmaya alışmış olanları, yönetimin tepesine çıkardığınızda da bu kez aynı şeyi zirvede yaparlar. El etek öpmekten çeneleri aşınanların bir tek sözleri vardır, o da: “emredersiniz efendim” sözüdür.
Görmek meselesi, şaşılıktan daha çok bir kimlik bir hayata karşı takınılan pozisyonla ilgili bir meseledir. İnsanların görebilmeleri için gözden, hissedebilmeleri için duygudan başka şeylere de ihtiyaçları vardır. Nihayetinde altının kıymetini daha çok sarraflar bilir.
Eldeki bir kuş uğruna, daldaki binlerce kuşu görmezlikten gelen bir göz, mikroskopla dünyaya bakmaya alışmış göz demektir. Mikroskopla olgulara bakmaya alışmış bir yönteme ya da yöneticiye, teleskop kullandırtmaya kalkmak, olmayacak duaya âmin demek kadar zordur.
Gözsüz gördüğünü, kulaksız duyduğunu söyleyenleri, Allah ıslah eylesin!