Derin bir sükût. Teslimiyetin en sessiz hali. Hiç durmadan – duraksamadan akıp giden zaman nehrinin manidar – narin çiçeği. O nehrin tam orta yerinde duran, gözlerin ilk gördüğü en değerli varlık taşı...
Sonsuzluk içindeki ilk. Soylu bir başlangıcın sonu. Kıymetli, manalı, asil bir gidişatın başı. Kulluk bahçesinin en uzun ağacı. Telaşlanışlara hep uzaktan bakan, zarif bir içe dönüş.
Ömür yolculuğunun hiçbir durağında inmeyen vesile yolcusu. Niyetlerin en güvenli uğrak yeri. Uğultunun içindeki en net duyulan ses. Karmaşanın sinesindeki durgunluk. Kalabalığın arasından sıyrılıp, kendine ulaşan eşsiz yalnızlık.
Teslimiyetin en güçlü temsili...
Mevsimde bir esip, benlikleri uyandıran – dirilten rahmet rüzgarı. Sağımıza yazılanlardan, altı en belirgin şekilde çizilecek olanı.
Yeryüzünden adanış, gökyüzünden aklanış.
Yeryüzünden bir feda, gökyüzünden bin feda.
Peki nasıl bir feda?
Feda edenin İbrahimcesi.
Feda edilenin İsmailcesi.
Ne feda eden feda, ne feda edilen...
Çünkü merhameti sonsuz bir Rahman’ ( c. c.) ın kurtuluş muştusu yayıldı yeryüzüne.
Baba İbrahim’ e kulluğun en yüce tacı giydirildi. Teslimiyetinin büyüklüğüne şaştı kaldı tüm mahlukat. Kuşlar uçmayı, balıklar yüzmeyi unuttu bu kusursuz boyun eğişten. Elinde tuttuğu bıçağın dahi dili tutuldu, bu alemleri sarsacak itaat karşısında. Ancak baba İbrahim geri durmadı. Şüphe duymadı. İnancı kalbine sığmadı.
Ama İsmail durdu.
Ona layık görülen güzellikleri duydu yüreği. Kaçmadı, saklanmadı, korkmadı oğul İsmail. Cesaretin, tevazunun bakan gözü, gülümseyen sureti, hisseden ruhu idi oğul İsmail. Zaten o bulduğunu ummuştu. Umduğu umudu oldu. Nurun âlâ nur oldu. O nur, sudûr etti toprağa. Gök kapıları açıldı. Oğul İsmail kurtuluşu kucakladı.
Ne büyük bir imtihan! Ne büyük bir lütuf!
Kabullenişin, sözün, fedakarlığın, adanmanın adı Hz. İbrahim.
Korkusuzluğun, sabrın, ferasetin, asaletin adı Hz. İsmail.
Onların secdesi, ümmetin kıyamı.
Onların sadakati, ümmetin hakikati.
Onların suskunluğu, ümmetin coşkusu.
Onların varlığı, ümmetin bayramı.
Mübarek olsun.