Tam kapıdan çıkacaktım ki elinde süt bardağıyla koştura koştura geldi güzel annem. Sütümü bitirmemi bekledi. Dudağımın kenarında kalan beyazlığı eliyle sildi. Kocaman bir gülümsemeyle yanağıma doğru uzandı bi dünya öptü kokladı. Sonra mahçup bir edayla elime harçlığımı tutuşturdu.
**
Bilirim benim için her daim meraklandığını. O yüzdendir telefonum bozuk olsa bile arkadaşlarımın telefonlarından haber veririm gözü yolda kalmasın diye. O kara yüzlü kara yürekli belhüm adellerin yüzünden hayata elveda dediğim günde anacığıma arkadaşımın telefonundan merak etme 20:00 gibi evdeyim yazarak yola koyuldum.
**
Minübüse bindim. Evimin sıcaklığına doğru yol alırken minibüsün içindekilerin kendi aralarında konuşmalarından endişelenmeye başladım. Yanımda telefonum olmadığı için kendimi güvende hissetmediğimi kimseye haber veremedim. Çaresizce yolculuğun bir an önce tamamlanmasını bekliyordum. Sonra minibüsün güzergahın dışına çıktığını görünce bağırmaya başladım. Ancak minibüsün içindekiler birden üzerime çullandı.
**
Yalvardım, yakardım, yapmayın acıyın bana dedim. Dinlemediler. Direnmeye çalıştım ama vücudumun değişik yerlerinde soğuk demir kesiğinin acısını hissetmeye başladım. O an hiçbir acı bu hayvanların pis ellerini vücuduma dokundurmasından daha fazla canımı yakamazdı.
Bir müddet sonra her şey anlamını yitirdi. Yanımda, üzerimde, çevremde kimseyi göremiyordum.
**
Hayatımın son bir saati adeta hafızamdan silinmişti. Bir ateşin içindeydim. Birileri bir şeyler konuşuyordu ama anlamıyordum. Hz.İbrahim'in ateşe atıldığındaki serinliği hissediyordum. Bedenimin üzerindeki her bir alev parçası utancından hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Ateşin gözyaşları etrafımı cennet bahçesine çevirmişti. Oysa baş başucumdaki Nemrud'lar bedenimdeki izlerini yakıp yok etmeye çalıştıklarını zannediyorlardı.
**
Şimdi Firdevs-i a'la'dan ilahi adaletin hemen tecelli ettiğini görüyorum ve yanı sıra bir ülkenin ayağa kalktığını. Benim için yazan çizen sokağa çıkan,bağıran çağıran haykıran, hesap sormak isteyenlere sesleniyorum. Varolun. Aziz olun. Hesap sorun. Ama üzülmeyin. Her sabah sütümü veren harçlığımı elime tutuşturan anacım... Üzülme. Harap etme kendini.
**
Küçük kızın iyi hem de çok iyi. Ben yine her sabah alelacele okula gitmek için yola çıkacağım... Sen yine beni kapının önünde durduracak sütümü vereceksin, dudağımdaki izi sileceksin. Yine merakla dönüşümü bekleyeceksin. Nemrud'ların milyonu gelse bu keyfi bizden alamayacak. Ama bileceksin... Kızın Allah'a emanet...!