Yıllardır aynı sorun devam ediyor. İşsizlik çok yüksek!
Bir tarafta iş arayan binlerce iş arayan insan varken diğer tarafta özellikle sanayide işverenlerin açıklaması, “Elaman bulamıyoruz” yönünde oluyor. Garip bir çelişki içerisindeyiz. İşsizlik artarken özellikle üniversite mezunu iş arayanların da sayısı artıyor. Aslında buradaki mesele iş ile çalışan arasındaki uyumsuzluk. Gençler, düzenli çalışma saatleri, yüksek ücret, rahat çalışma koşulları istiyor. Haliyle onca yıl okuyup basit bir iş yapmak istemiyorlar. Yapılan işleri küçümsemek değil derdim ama okuduğu bölümün işini yapmak isteyen arkadaşlarımıza hak veriyorum.
Ankara Sanayi Odası (ASO) hazırladığı araştırma raporunda, ne eğitimde ne istihdamda (NEET) olan gençlerin durumunu mercek altına aldı. Gençlerin üretim süreçlerine kazandırılmasının sosyal gerekliliğin yanında Türkiye'nin sürdürülebilir kalkınması, üretim gücü, verimlilik kapasitesi ve rekabetçiliği açısından stratejik zorunluluk olduğu vurgulandı. Raporda, özellikle imalat sanayiinde CNC operatörü, kaynakçı, bakım ve onarım uzmanı, endüstriyel otomasyon teknisyeni gibi alanlarda ara eleman ihtiyacının arttığına ancak gençlerin daha çok masabaşı işlere yöneldiğine işaret edildi.
Yapılan açıklamada şu ifadelere yer verildi: “Bugün Türkiye'de her 4 gencimizden biri ne eğitimde ne istihdamda yer alıyor. Kadınlarda ise bu oran çok daha yüksek seviyelere çıkıyor. Biz bu tabloya yalnızca istihdam sorunu olarak bakmıyoruz. Bu konu, Türkiye'nin üretim gücü, verimlilik kapasitesi ve gelecekteki rekabet gücü açısından stratejik başlıktır. Biz, üretim süreçlerinin dışında kalan gençlerimizi kayıp kuşak olarak değil, doğru politikalarla yeniden kazanılabilecek büyük potansiyel olarak görüyoruz. Sanayimiz nitelikli personel ararken çok sayıda gencimiz iş gücü piyasasının dışında kalıyor. Bu durum bize temel sorunun yalnızca işsizlik değil, beceri uyumsuzluğu olduğunu gösteriyor.”
Bu sorunun resmi boyutu. Sanayinin ağır temposuyla gençlerin beklentisi arasındaki makas git gide açılıyor. Sadece eleman yok demek yeterli olmaz. çalışma ortamı, ücret, sosyal haklar ve kariyer imkanlarına da öncelik verilmeli. O yüzden suçu sadece gençlere atmak olmaz. Aslında sorun ne sanayicide ne de gençlerde. Asıl sorun birbirini duymayan sistemde. Ortada ciddi bir planlama hatası var. İş arayan ve işverenin birbirini anlayacağı, sorunlarına çözüm ulaştıracağı sistem için düğmeye basılmalı. Aksi takdirde, ‘iş var, çalışan yok’ cümlesini daha çok duyarız.