HZ. PEYGAMBERİMİZİN (SAV) GÜZEL AHLAKINDAN: HAYVAN HAKLARINA RİAYET
Peygamberimiz (sav) buyurdular ki; “Dilsiz hayvanlara iyi davranın. Verimli arazilerden geçerken, otlatın. Kurak yerden, çabuk geçin. Hayvanlara sıkıntı ve eziyet vermeyin.”
Ebu-d Derda (ra); Hz. Peygamberle (sav) yolda gidiyorduk. Develere rastladık. Hayvanlara çok yük yüklenmiş. Kalkmak isteseler de kalkamıyorlardı. Peygamber Efendimiz (sav) deve sahiplerini çağırdı. Üzerindeki yüklerin fazlasını indirtti. Bir daha hayvanlara, fazla yük yüklemeyin diye ikaz etti.
Peygamberimiz (sav) yine bir gün yolda, bir devenin ağlayıp, göz yaşı döktüğünü gördü. Adeta sahibini Peygamberimize (sav) şikâyet ediyordu. Peygamberimiz (sav) deveyi sakinleştirdi. Deve, Peygamberimize (sav), sahibinin çok yük yüklediğini ve az yemek verdiğini söyledi. Bunun üzerine Peygamberimiz (sav) adama “Bir daha, az yükle. Zamanında devenin karnını doyur. Bazı günlerde dinlendir.” buyurdular.
Mekke fethi esnasında, askerlerin geçtiği yol üzerinde bir hayvan yavrularını emziriyordu. Peygamber Efendimiz (sav) askerleri uyararak, “Yolunuzu değiştirin, hayvanı ve yavrularını rahatsız etmeyin.” Askerler yolunu değiştirdi. Bu hususta, daha başka siyer kitaplarımızda güzel örnekler vardır. Peygamberimizin (sav) hayvan hakları ile ilgili bu tavsiyeleri, Osmanlı döneminde yasalaşmış, kanun haline getirilmişti.
Genelgenin bir yerinde şu yazılı: Yük hayvanlarına fazla yük yüklemeyin. Haftanın bir günü dinlendirin. Hastalanınca tedavi edin. Yiyeceklerini tam ve zamanında verin diye düzenleme yapılmıştır. Bu şartlara uymayanlar da cezalandırılıyordu.
EL EMEĞİ İLE GEÇİNMENİN FAZİETİ
Cenabı Hak seçtiği Peygamber, Resul ve Nebilerin hepsi, bir tek din getirdiler. Adı İslam’dı. Esası da Kelime-i Tevhid idi. Yani ‘Lâ İlâhe İllallah’ (Allah’tan (cc) başka ilah yoktur. Ancak Allah (cc) vardır. O birdir)
Özetle; Hz. Âdem (as) ne getirdiyse, Hatem-ül Enbiya Hz. Peygamberimiz de (sav) aynı dini getirdiler. Hepsi ‘Lâ İlâhe İllallah’ kelimesine davet ettiler. Onların ortak özelliği, aldıkları vahyi eksik ve fazlası olmadan, olduğu gibi insanlara anlatmaktı. Bir özellikleri de el emeği ile geçinirler. Kimseden bir şey talep etmezlerdi. Hz. Âdem (as) çiftçilikle, Hz. Davud (as) zırh yapıp satarak, Hz. Yahya (as) marangozluk yaparak, Hz. İdris (as) terzilik yaparak, Hz. Peygamberimiz (sav) ticaret ve çobanlık yaparak geçinmişlerdir.
Peygamberimize görev verilip, tebliğ başlayınca, müşrikler hep şunu söylüyordu. Bu görev, bir zengine verilmeliydi veya bir meleğe verilmeliydi, gibi itirazlarla İslam’ı reddediyorlardı. Daha başka gerekçeler de öne sürüyorlardı. Bu itirazlara Cenabı Hak, Kuranı Kerimde El-Hâkka suresi, 44-45-46-47 ayetlerinde mealen şöyle cevap veriyordu; Hz. Peygambere hitaben: “Bize istinaden, bazı sözler uydurmaya kalksaydı, elbette biz onu, bundan dolayı kuvvetle yakalar. Sonra da onun şahdamarını keser atardık. O vakit sizden hiçbiriniz, ona siper olamazdınız.” Bu ağır ihtar bize şunu gösteriyor, biz Peygamberlerimize ne verdiysek, azaltma ve artırma yapmadan olduğu gibi, size anlatırlar. Bu ayetler müşriklere açık bir cevaptı.
Bu ayet bütün Peygamberler için geçerli idi. Çünkü rivayetlerde belirtiliyor ki, ruhlar aleminde Peygamberlere ve bütün insanlara soruldu. “Ben sizin Rabbiniz değil miyim? Hep birden bütün ruhlar, Evet Ya Rabbi, sen bizim Rabbimizsin” dediler. Yani Peygamberler ve bizler ahitleştik. Peygamberler, kendilerine verilen vahyi, aynen anlatacaklarına, insanlar da Allah’ın (cc) gönderdiği emir ve yasaklara uyacaklarına söz verdiler.
Kuranı Kerim dikkatlice okunduğu zaman, en büyük mucize olduğunu hemen anlamak mümkün ve Kuranı Kerim okundukça, müminlerin inancını, kafirlerin de küfrünü artırır. Ya Rabbi, Peygamberimize gelen Kuranın Kerimin tamamına inandık ve iman ettik. Senden isteğimiz, bu iman ile son nefesi vermemizdir. Allah (cc) hepimize hüsn-ü hâtime nasip eylesin. Bu iman ile yolculuğu tamamlayıp mahşerde Havz-ı Kevser’de buluşmak dileğiyle. Âmin.
Hoşça kalın. Allah’a (cc) emanet olun.