Hayat Yaşanılanları Asla Affetmez

Üniversitelerde yeni dönem başlıyor. Birçok gencin ilk kez ayrılığı tadacağı bir süreç.
Ayrılığın tadı genelde acı. Ama belki de en tatlı acı.
Ayrılırsın hasreti öğrenirsin çünkü. Özlemenin nelere bir not düştüğünü görürsün. Annenin iç dünyasını daha iyi anlarsın, babalığın nasılda ağır şey olduğunu fark edersin.
Ayrılırsın aykırılığı öğrenirsin. Gözlemlerine takılan renkler, karakterler, kişilikler…her ses her görüntü gerçeği ayıklamana yardımcı olur. Hayatın anlam yönünü ve anlamsız yanını dağarcığında desen desen örgülersin.
Paylaşmayı beraber yaşamayı öğrenirsin farklılıklarla. Kimi huysuz gelir kimi aşırı durgun, kimi paspal kimi çok titiz simetri hastası, biri çok ukala diğeri çok ezik… Uç şeylere tahammül edemezsin normali ararsın. Katlanmayı sabretmeyi öğrenirsin.
Ayrılırsın sorumluluğu öğrenirsin. Artık ana kuzusu değilsin, naz yapacağın kimse yok. Yemek ye diye ısrar eden yok. Yemekleri beğenmiyorum dediğinde seni duyacak ince merhametli anne yok. Ve ardından döküntülerini hiç sorun etmeden toplayan birileri yok.
Ana kuzusuyken bir anda anne olursun baba olursun. Çünkü okuldan eve döndüğünde düzeltmeden bıraktığın yatağın öylece duruyordur. Mutfağa gelişigüzel bıraktığın bulaşıklarda yıkanmamıştır. Sonra elektrik faturası, su faturası, kira, aidat… Cebine bakmayı, hesap ederek harcamayı öğrenirsin.
Yemek yapmayı bulaşık yıkamayı öğrenirsin. Çamaşırlarını toplayıp yıkayıp sonra da ütüleyen biri de yok artık. Elbiselerini bulamadığında bağırıp çağıracağın kimse de yok. Her şeyini temizce düzenlice programlamayı öğrenirsin.
Sonra acısız yemem diyen arkadaşına, hamsi yok mu da diyen laz çocuğa, gevezeye sessize… doğunun bestesine batının raksına alışırsın.
Üniversite yeni şeyler sunar sana, bir sürü kimlik. Ya kendini o kimliklerin içine salarsın kim tutarsa diye. Ya da seçme hakkını kullanırsın. Biri nefsini okşar diğeri iradeni zorlar. Ya sap gelir saman gidersin üniversiteden yada kazılıp karılmayı göze alır bereketli bir hasılat olursun anana ve vatana.
Belki özgür olayım dersin, bata çıka tecrübe edeyim dersin; dinlemezsin görmezsin olmuş olanı. Tecrübeleri yaşanmışlığı birde ben deneyeyim dersin. Salıverirsin sonra kendini, nasılsa soran eden yok. Oğlum/kızım bu saate kadar nerdeydin, bugün ne yaptın soruları sinir etmeyecek seni. Sonra bir de bakacaksın ki okul bitmiş. En verimli dönemini rüzgarlarında heveslerinde toz duman etmişsin. Çok önemli bir şeyi fark edeceksin; fark edeceksin ki özgürlük diye bir kavram yok aslında. Özgürlük insanın kendini ya nefsiyle hazza mahkum ettiği yada iradesiyle huzur bulduğu bir değerde kendini tüketmesidir. Ya hiçliktir ya da var olmadır inadına. Tatmin olduğun heveslerde ya da değerlerde kendini özgür diye tanımlarsın ama aslında tatmin olduğun şeyin mahkumusun. Anlarsın ki özgür üniversite döneminde özgürlük diye diye geride ne kadar da pes bir tablo bırakmışsın.
Anlarsın da neye yarar? Yaşadığın her an, her düşüncen, her sözün ve her eylemin hayatın içine karışıp kaybolmuştur. Artık onları bulman mümkün değildir. Hayat onları kendi gerçeğine göre ölçüp biçecek ve sana gereken dersi verecektir. Çünkü hayat yaşanılanları asla affetmez.
Dileriz ki hep dolu dolu yaşansın, tecrübe edildi her olumsuzluk. Tecrübelerden istifade edilsin. Ailelerin hayalleri hayal kırıklığına uğramasın. Gencecik pırıl pırıl kızlarımız saf duygularıyla aldatılmasın. Bir adımla, bir tutuşla, bir öpmeyle hayatlar kararmasın.
Bir toplumun gelişmişliği dinamik bir gençlikle mümkün. Eğer özellikle üniversite gençliği ahlaki değerlerini sıkıca tutarsa, aile kavramının kökünü doğru tanımlarsa, sağlam bir aile nasıl hangi kişiliklerle hangi değerlerle inşa edilir sorusuna doğru cevap bulursa… Ve zamanını malayani tüketmezse araştırırsa kendi alanında uzmanlaşırsa…
Ve okursa. Deli gibi zır deli okusa okusa. Okumaya ilme hep aç olsa. Dilenci gibi ilim arasa bilgi arasa.
Ve insan olmayı göze alsa. İNSAN olmayı! O zaman kim tutar bu ülkeyi!?