Emre Yağmur. 21 yaşında. Doğuştan yürüme engelli. Dizinden aşağısı tutmuyor ve bir elini kullanamıyor. “Gerekmedikçe dışarı çıkmıyorum” diyor. Ama o gün çıkması gerekmiş işte. Gönlü sohbet arzulamış. Bir dostunu ziyaret etmek istemiş. Akülü tekerlekli sandalyesiyle çıkmış yola. Ancak Kayalıpark karşısına geldiğinde durmak zorunda kalmış. Engeller koymuşlar çünkü engelli Emre'nin önüne. Dünyada sadece kendinin yaşadığına inanan bir araç sahibi iki kaldırım arasındaki yola aracını park etmiş. Sağlıklı insanların bile zorla geçeceği kadar bir alan kalmış yolda. Kaldırımın zeminden yüksekte olan kısmından inmek durumunda kalan Emre'nin aracı kilitlenip kalmış yolun ortasında. Ne bir adım ilerleyebiliyor ne de yerinden kıpırdayabiliyor. Ama mücadeleye devam ediyor gücünün yettiği kadar. Vatandaşlar koşuyor Emre'nin yardımına. Yakalandığı örümcek ağından kurtarıyorlar. Bir engeli daha aşmanın rahatlığı ile yoluna gitmeye hazırlanıyor.
ASIL ENGEL İNSANLAR
Kimsenin engellileri düşünmediğini söylüyor. “Sanki engellilerin geçeceği kaldırımlara daha fazla araç park ediliyor. Kendilerini düşündükleri kadar bizleri de düşünseler ne olur. Her sağlıklı vatandaşta bir engelli adayıdır. İlla engellileri anlamak için engelli mi olmak gerekiyor? Benim ayaklarımın tutmaması benim için engel değil asıl engel insanlar. Yol ve kaldırımlarda bir sıkıntı yok. Araçları park etmeseler biz de sağlıklı insanlar gibi özgürce gezebileceğiz. Araçlar bizim yolumuzu kapatınca biz de zorunluluktan araç yoluna çıkmak zorunda kalıyoruz. O zaman da araçları üstümüze süren şöförler oluyor. Tek istediğimiz birazcık saygı” diyor. Hala bu feryadı duyacak kadar vicdanı kalmış araç sahiplerine.
YUNUS ALTINBEYAZ