(Mensur şiir; şiirimsi)
Dünya öğüterek döner de döner. Nice yıldızlar da bir-bir söner. Dünya kurulduğu günden (yaratıldığı günden) bu yana Allah tarafından döndürülüyor. Azrail eliyle canlar bir-bir öldürülüyor. Döne döne eritir bizleri. Kırar beli, ne eser kalır, ne de izleri.
“Zamanın behrinde (dehrinde) anılmaya değer bir şey değildi insan. Nutfe-i Emsaç olarak yarattı Allah onu” bir bilsen! İNSAN, doğdu. Çocuktu, ufacıktı, hemencecik acıktı. Sonra karnını doyurdu, uyudu. Sonra büyüdü, oyun oynadı, susadı, yandı. Su içip doya doya kandı. Hep hayat böyle olacak sandı. Bir de baktı ki; büyümüş baba olmuş. Sonra ihtiyarlayıp dede olmuş, yanakları solmuş. Eşi öldü, tek başına kalakaldı. Torunu doğdu onun adını aldı, dünyaya daldı. Dede öldü. Torun büyüdü, baba oldu. Torun dede oldu, torunu oldu. Büyüdü baba oldu, dede oldu, öldü. Torunu doğup dedenin yerini aldı. Dünya değirmeni öğütmeye devam ediyor. Sırası gelen bir-bir gidiyor.
(Kendi zamanım) Çocuktuk, ufacıktık, top oynayıp acıktık. Büyüdük İslam Davasına sarıldık. Çok ta heyecanlıydık. Sayımız da oldukça azdı. Bize kızan düşmanlarımız da azdıkça azdı. Sanki ayetler (din) ilk defa bize geliyordu. Ayaklarımız yere basmıyor, başımız göğe değiyordu. “Bizi kimse tutamaz” diyorduk. Sanki taşları öğütüp demirleri büküyorduk. Sonra güçlendik, sayımız arttı, iktidara ortak olduk. Hemencecik bozulup dağılıp solduk. Tekrar az olan birbirimize sarıldık. Bilmem ne kadar zaman geçti; çok iyi çalıştık. Belli bir mesafe kat ederek çoğalıp, buna da alıştık. Bu sefer iktidara daha yakındık. Ama epeyce kalabalıktık. İktidar olduk, birazımız camiye, çoğumuz belediyelere, devlet dairelerine ve bakanlıklara dolduk. Sonra yine terk ettiler bizi. Karıştı birbirine at izi, it izi. Meğer bu dünyada bir değirmen varmış. Öğütmek için bizi parçalara ayırmış. Evet şimdi tekrar küçüldük, yine büyüyeceğiz İnşallah. Sonra yine az insanla yürüyeceğiz evelallah. Bu böyle devam eder gider. Her zaman sadıklar cennete, hainler cehenneme gider.
“Gök yarıldığı zaman, güneş görüldüğü zaman, yıldızlar aktığı zaman, dağlar savrulduğu zaman...” Kısaca dünya dönmeden durduğu zaman, kıyamet koptuğu zaman, her canlı öldüğü zaman. Artık değirmen olmayacak. Yeryüzü yeniden dolmayacak. Artık güller hiç solmayacak.
Sen her daim kötü olma iyi ol kazan!
Böyle yazmış bu yazgıyı (kaderi) yazan.
Fırtına gibi havalarda uçup tozan.
Bir gün onu da eritir acımasız zaman.
“Adam olmaz korkaktan” diyor, bizim Ozan.
Dağılıp savrulmadır ağzımızın tadını bozan.
Bu yel değirmeni değil zamanın işi.
Zaman hemen geçer farkında olmazsa kişi.
Yakında çekecekler hayat denen fişi.
Yiyemezsin bişi tutamazsın bile ...şi.