Sezon başı planlamasını düzgün yapamamış, bünyesine pimi çekilmeye hazır, ehli keyif oyuncuları toplamış Konyaspor, kalan 8 haftada futboluna yoğunlaşmak yerine özel hayatının dizginlerini elinde tutamayan Erhan Albayrak ve Celalettin Koçak kriziyle karşılaştı. Erhan’ı sözleşmeyi fesh edip artı 100 bin lira koparılarak kulüpten ihraç eden yönetim, Celalettin’in Konyaspor’daki mücadelesini hem saha içinde hem de saha dışında sürdürmesi için bir anlamda izin çeki verdi.
Polis kayıtlarında iki futbolcunun adı geçerken Erhan’ın gönderilip Celalettin kalması, Celalettin’in ödüllendirilip Erhan’ın aforoz edilmesi değil de nedir?
Uyuşturucu kullandığı gerekçesiyle iki oyuncusunu gözünün yaşına bakmadan kulüpten uzaklaştıran Mutlu Akü Selçuk Üniversitesi yönetimi, Konyaspor yönetiminden daha tutarlı davranmıştı.
Birini aforoz ederken, ötekisini ödüllendirmemişti.
Sezon başı Raşit Çetiner’in kurduğu, zamanla futbolu kafasında bitiren oyuncuların huzurevi haline getirdiği takımın emekliye ayrılmış görüntüsü veren silik oyuncularından oldu Celalettin Koçak. İsminin “Celal” kısmı bir isyanı çağrıştırmasına rağmen bunu bünyesine enjekte edemeyen Celalettin‘in Fahri gibi Konyaspor’u kasa olarak görmesi, yönetim kanadına timsah gözyaşı döktürür ama bugün takımın görüntüsüne bakıp stat dışında kalmayı tercih eden gerçek Konyasporlunun gözyaşının hesabını kim verir bilinmez.
Ajansların flaş haber diye geçtiği ancak Konyaspor’a zarar gelmesin diye tek gözle baktığımız fuhuş haberi, Konyaspor’un bakterilerinden arınması ve yatarak maç kazanılacağını hangi futbol kitabından öğrendikleri bilinmez oyuncuların, maç öncesi ve sonrası bildik açıklamalarla birer huzurevi haline dönüştürdükleri Konyaspor’un küllerinden yeniden doğması için bir fırsat.
Sezon başında takıma büyük umutlarla gelen Erhan Albayrak ve Celalettin, Konyaspor adına sahadaki Konyaspor 11’ini tamamlamak dışında hangi asli görevleri üstlendiler? Hangi futbol ustalığını ve cambazlığını göstererek, Konyaspor için yatıp kalkan binlerin rüyalarını süslediler?
Erhan ve Celalettin profesyonel futbolun yanlış anlaşıldığı günümüzde, kulüpleri kasa olarak gören, tuttuğu takımları ay başında hatırlayan maaşlı işçilerdir. Profesyonelliği, kendi tilki kurnazlığına göre yeniden kuran günümüz profesyonel futbolcusu, formasını giydiği takımla özdeşleşmek yerine, özel hayatının kendince parıltılı ışıklarını cümle alemin gözüne tutuyorsa orada bir yanlış var demektir. Bu yanlışın bir ayağı futbolcularsa öteki ayağı yönetimdir.
Oyuncu seçerken şehrindeki amatör futbolun yetiştirdiği cevherleri görmezden gelen, takımı aldığı genç oyuncuları kulübede oturtan teknik adamlarla şehrin futbol heyecanını yer ile yeksan eden, kulüpleri ticari bir şirket olarak gören yöneticiler, Erhan, Celalattin, Fahri gibi şehrin taraftarıyla özdeşleşmesi mümkün olmayan, heyecanı bitmiş sorumsuz futbolcu tipinin inşa edicisidir.
Bu Konyaspor’un Erhan ve Celalettin’in özel hayatıyla gündeme gelip ulusal basının spor sayfalarını süslemesine zerre kadar üzülmedim. Aynaya bakıp yüzleşme zamanı.
Özel hayatında “bekarız genciz” fütursuzluğunun arkasına sığarak, her türlü haltı yiyebileceğini düşünen maaşlı profesyonel futbolcu tipine sağladığı avantajlarla onları el üstünde tutan yönetimlerin, bu tip olaylardan çıkaracağı çok ders var.
Konyaspor ve İdmanyurdu diye şehrin kalbinin ikiye bölündüğü anlarda, futbolu başka coğrafyalarda değil, kendi bünyesinde yaşamayı seçen ancak bugün takımının maçını izledikten sonra evine başı önde dönen Konyaspor sevdalılarının yeniden futbol heyecanını diriltecek bir sorumlu profesyonel futbolcu tipine ihtiyacı var.
Konyaspor kadrosuna baktığımda bugün taraftarın gerçek sevgilisi ancak futbolunun son demlerini yaşayan bir futbol yaşam maratonunun alnı ak koşucusu Veysel Cihan dışında bu formayı hak eden oyuncunun olduğunu düşünmüyorum.
Konyaspor formasını Pazar malı haline getiren bugünkü ilk 11 ve iki yıldır yapılan transfer yanlışları Konyaspor’a 8 hafta sonra tünelin ucundaki ışığı göstermiyor maalesef…
Uyuşturucu kullandığı gerekçesiyle iki oyuncusunu gözünün yaşına bakmadan kulüpten uzaklaştıran Mutlu Akü Selçuk Üniversitesi yönetimi, Konyaspor yönetiminden daha tutarlı davranmıştı.
Birini aforoz ederken, ötekisini ödüllendirmemişti.
Sezon başı Raşit Çetiner’in kurduğu, zamanla futbolu kafasında bitiren oyuncuların huzurevi haline getirdiği takımın emekliye ayrılmış görüntüsü veren silik oyuncularından oldu Celalettin Koçak. İsminin “Celal” kısmı bir isyanı çağrıştırmasına rağmen bunu bünyesine enjekte edemeyen Celalettin‘in Fahri gibi Konyaspor’u kasa olarak görmesi, yönetim kanadına timsah gözyaşı döktürür ama bugün takımın görüntüsüne bakıp stat dışında kalmayı tercih eden gerçek Konyasporlunun gözyaşının hesabını kim verir bilinmez.
Ajansların flaş haber diye geçtiği ancak Konyaspor’a zarar gelmesin diye tek gözle baktığımız fuhuş haberi, Konyaspor’un bakterilerinden arınması ve yatarak maç kazanılacağını hangi futbol kitabından öğrendikleri bilinmez oyuncuların, maç öncesi ve sonrası bildik açıklamalarla birer huzurevi haline dönüştürdükleri Konyaspor’un küllerinden yeniden doğması için bir fırsat.
Sezon başında takıma büyük umutlarla gelen Erhan Albayrak ve Celalettin, Konyaspor adına sahadaki Konyaspor 11’ini tamamlamak dışında hangi asli görevleri üstlendiler? Hangi futbol ustalığını ve cambazlığını göstererek, Konyaspor için yatıp kalkan binlerin rüyalarını süslediler?
Erhan ve Celalettin profesyonel futbolun yanlış anlaşıldığı günümüzde, kulüpleri kasa olarak gören, tuttuğu takımları ay başında hatırlayan maaşlı işçilerdir. Profesyonelliği, kendi tilki kurnazlığına göre yeniden kuran günümüz profesyonel futbolcusu, formasını giydiği takımla özdeşleşmek yerine, özel hayatının kendince parıltılı ışıklarını cümle alemin gözüne tutuyorsa orada bir yanlış var demektir. Bu yanlışın bir ayağı futbolcularsa öteki ayağı yönetimdir.
Oyuncu seçerken şehrindeki amatör futbolun yetiştirdiği cevherleri görmezden gelen, takımı aldığı genç oyuncuları kulübede oturtan teknik adamlarla şehrin futbol heyecanını yer ile yeksan eden, kulüpleri ticari bir şirket olarak gören yöneticiler, Erhan, Celalattin, Fahri gibi şehrin taraftarıyla özdeşleşmesi mümkün olmayan, heyecanı bitmiş sorumsuz futbolcu tipinin inşa edicisidir.
Bu Konyaspor’un Erhan ve Celalettin’in özel hayatıyla gündeme gelip ulusal basının spor sayfalarını süslemesine zerre kadar üzülmedim. Aynaya bakıp yüzleşme zamanı.
Özel hayatında “bekarız genciz” fütursuzluğunun arkasına sığarak, her türlü haltı yiyebileceğini düşünen maaşlı profesyonel futbolcu tipine sağladığı avantajlarla onları el üstünde tutan yönetimlerin, bu tip olaylardan çıkaracağı çok ders var.
Konyaspor ve İdmanyurdu diye şehrin kalbinin ikiye bölündüğü anlarda, futbolu başka coğrafyalarda değil, kendi bünyesinde yaşamayı seçen ancak bugün takımının maçını izledikten sonra evine başı önde dönen Konyaspor sevdalılarının yeniden futbol heyecanını diriltecek bir sorumlu profesyonel futbolcu tipine ihtiyacı var.
Konyaspor kadrosuna baktığımda bugün taraftarın gerçek sevgilisi ancak futbolunun son demlerini yaşayan bir futbol yaşam maratonunun alnı ak koşucusu Veysel Cihan dışında bu formayı hak eden oyuncunun olduğunu düşünmüyorum.
Konyaspor formasını Pazar malı haline getiren bugünkü ilk 11 ve iki yıldır yapılan transfer yanlışları Konyaspor’a 8 hafta sonra tünelin ucundaki ışığı göstermiyor maalesef…