Can Yoldaşı

Soğuk havalarda kış uykusuna yatan hayvanlar misali, bazen bizler de inzivaya çekiliriz. İçten bir selam verip yalnızlığın misafiri oluruz. Yalnızlık, çoğu zaman en güzel ev sahibidir insana. Çünkü her daim doğru yolu gösterir bize. Dedikodu, gıybet nedir bilmez yalnızlık. Rotası asla şaşmayan iyi bir rehberdir.
Önce kömür ateşinde tomurcuk kokulu çay demler bize. Orta şekerli Türk kahvesi ikram eder ardından. İçimizi döktüğümüzde gece yarılarına kadar sessizce dinler bizi yalnızlığımız. Kendimizle baş başa kalıp yüreğimizin atışıdır o an duymak istediğimiz tek şey. Sıcak bir yüreğin közüyle ısınırken kalbimiz, bedenimizin üşüdüğünü hissetmeyiz bile. Kurduğu hayallerle yaşama tutunmaya çalışır insan.  Güneşin bir gün doğup onları eriteceği hiç aklına gelmez. Buzdandır hayalleri ama aldırmaz; kurmaya devam eder sabırla. İstemenin ısrarına ve hayırlı olan her şeyin kısmetse olacağına yürekten inanır. Şerden ve kötülüklerden içtinap eder. Huzur ve bereketin hayırda olduğunu bilir. Hayırda yarışmaya, şerden uzak durmaya gayret eder.
Zaman öyle hızlı akıp gidiyor ki, mevcut bütün imkânları kullansak bile yetişemiyoruz temposuna. Avucumuzdan uçup giden her şeyi zamanın akıp gitmesi kadar basite indirgemek mümkün değildir. Zira akıp giden sadece zaman değildir. Kaybettiklerimiz, hatalarımız, içimizde kalan ukdeler. Yüreğimizde yıllardır çığ gibi büyüyen sevgiler. Bir noktaya gelince taşıyor artık ve önüne ne gelirse sel gibi sürüklüyor zaman.
Ya karşı konulmaz zannettiğimiz zaman bizi de önüne katıp sürükleyecek, ya da son bir hamle ile elimizden tutup bizi kenara çeken bir yoldaşa sımsıkı sarılacağız. Hayat işte. Varsa bir hayat yoldaşınız, korkmayın hiç bir şeyden, hiçbir kimseden. En umutsuz anlarınızda bile ya dualarıyla, ya da canıyla kurtulmanıza vesile olacaktır. Yeter ki can yoldaşınızın siz de farkında olun...