Bir yerde bir kitap gördüm. Sonra kendimi gördüm. Sonra bağıranları gördüm. Sonra çığlıkları… Bir duvar yıkılıyordu. Bir inanç sarsılıyordu. Sarsılan inançlara şarap dökülürken yıkılan şehirler gördüm.
**
Bir kafenin önünden geçtim yıkılan şehirleri gördüm. Televizyonu açtım yıkılan şehirlerin görüntüsünü yayınlıyordu herkes büyük bir heyecan ve zevkle izliyordu. Enkaz vardı. Birisi enkazın yanında bağırıyordu kimse duymuyordu.
**
Can çekişenleri büyük bir zevkle izliyorlardı. Çıldırdım. Sokağa çıktım her yerde enkaz vardı. Bağırdım ama sesim duyulmadı. Kısıldı sesim. Ağladım, ağlamak acizliktir deyip sildim gözlerimi. Sustum, niye susuyor dediler. Konuştum çok yorucu, sıkıcısın dediler. Delirdim. Delirmemek elde değildi.
**
Bir kedi geçiyordu sokak ortasında zayıftı yolun ortasına kadar gidebildi. Sonra oracıkta can verdi. Bütün şehir oraya baktı. Şehir halkı kendinden utandı. Utanç duvarını ördüler. Biraz ilerisinde Kudüs sokağında bir çocuk on bir yerinden vurulmuştu.
**
Birisi hemen oraya koştu kenara çekti üzerine taş yığdı olur da gören olur diye. Koku verdi etrafa. Aynı adam yine geldi parfüm dükkânı açtı o taşların üzerinde. Bağıran adam parfüm dükkânın yanına vardı, yine bağırdı. Yine bağırdı. Kimse duymadı. Bu sokakta ölen biri var dedi kimse duymadı. Dükkân sahibi adamı kovdu.
**
İnanmadım, bağırmak istedim sesim kısıldı. Şehir halkından biri yanıma geldi. Biraz konuştuk o yeniydi. Bilmiyordu. Heyecanlıydı. Hemen bağırdı. Bağırdı. Kimse duymayınca bağırmaktan çatladı o da oracıkta öldü. Başka biri geldi ağzında pipo sigarası, elinde siyah eldivenler, aslan derisinden bir mont ve siyah bir gözlük. (O adam neyi düşünüyorsa görüntüler haberler ve şehir onu düşünüyormuş) İki kişiyi daha çağırdı. O adamı da hemen gömdüler. Üzerine de bir enkaz yığdılar.
**
Sonra anladım ki yığın düşünmüyor maruz kalıyor. Ve bir şeyi daha anladım biz bağıracağız birileri hiç duymayacak. Hep aynı hikâye. Duyanlara selam olsun…