Hepimiz aynı gökyüzünün altında yaşıyoruz. Kimimiz yıldızları görüyor yukarı baktığında, kimiz ise yalnızca karanlıkları görüyor. İşte bütün farkımız bu. Hepimiz aynıyız aslında özümüzde. Farklı olansa bakış açılarımız ve onun kazandırdığı karakterlerimiz. Hiç kimseyi bizim gibi düşünmediği için yargılamaya, suçlamaya ve dışlamaya hakkımız yok.
**
Kalabalık bir aile düşünün. Hepsi birbirinden farklı karakterlere sahip çocukları var bu ailenin. Farklı karakteri olabilir ama neticede hepsi çocuk. Baba her gün öğütler veriri evlatlarına. Onları kendisi gibi yetiştirmeye çalışır. İster ki çocukları kendisinin sözünden hiç çıkmasın.
**
Tüm çocukları dinler ve tasdikler adamı. Yalnız içlerinden birisi babası gibi düşünmez. Onun sözlerini dinlemez. Kendi yaptıklarının doğruluğuna inanır. Şimdi o baba sözünü dinlemeyen evladını diğer çocuklarından farklı olduğu için atabilir mi sokağa? “ sen benim evladım değilsin” diyebilir mi? Nihayetinde bütün çocukları kendinden bir parça değil midir? Parmakların bir bak. Hepsi eşit mi birbirine? Neticede hepsi parmak eşit olmasalar da…
**
Pek sen kesip atabilir misin onlardan birini. Hepsi sana ait senden birer parça. Biz de böyleyiz aslında. Farklı gibi dursak da hepimiz aynıyız. Kimse kimseyi soyutlayamaz birbirinden. Ben varsam sen var ol diye, sen varsan onlar da var olsun diye. Düşün ki Rabbin bile seni hiçbir zaman terk etmiyor günah işlesen bile.
**
Velhasıl…
Hatalar yapabilir insan. Yanlış düşünebilir. Doğrularını gizleyebilir susturulmaktan korktuğu için. Senin baktığına bakar ama senin gördüğünü görmeyebilir ki zaten zorunda da değildir. Benim gibi hissetmiyor olabilirsin bu senin hislerin olmadığı anlamına gelmez.
**
Birliğimizi, dirliğimizi bozan önyargılardan, dış seslerden, bencilliklerden uzaklaşsak aslında gerçekleri göreceğiz. Kardeş olduğumuzu, aynı ağacın dalları, aynı elin parmakları, aynı Rabbin kulları olduğumuzu anlayacağız. Her ne kadar farklı görünsek de biz aynıyız. Aynı gökyüzünün yıldızlarıyız.