Günlerdir bu hafta ne yazacağımı düşündüm durdum. Yazmak istediğim, içimde biriktirdiğim o kadar çok şey var ki… Nerden başlasam, nasıl anlatsam, hangisini yazsam bilemedim. Sanki ne yazsam eksik kalacakmış gibi hissediyorum. Söylemek istediklerimi sayfalara sığdıramamaktan kokuyorum.
**
Ben burada ne yazacağımı zülüm gören insanlar var. O zülüm gözlerinin önünde yaşansa bile göz yumabilecek kadar merhametsiz kalpler var. Bir takım insanlar makam mevki peşinde koşarken evine ekmek götürebilmek için ağır koşullarda sarf edilen emek var. Pişirdiği yemeyi beğenmediği için gençler annesine isyan ederken bir kuru ekmeğe hatta bir anneye muhtaç olan insanlar var.
**
Basit bir rahatsızlık yüzünden Allah’ a isyan edebilecek kadar şuursuz bedenler varken hastanelerde çaresiz hastalıklarıyla ölümü bekleyen insanlar var. Sırf güçlü olduğu için yaptığı her türlü rezaleti kabul ettiren otoriteler varken haksızlıklar karşısında dimdik duran cesur yürekler var. Okumanın kıymetini bilmeyenler varken bir harf öğrenebilmek pahasına her türlü engelle savaşan insanlar var. Var, var, var…
**
Evet, işte hepsini sayamadım. Bunlar söylemek istediklerimin yalnızca birkaçı. Ne yazık ki hayat böyle tezatlarla dolu… Biz yalnızca kendi başımıza gelenlerle bizi ilgilendirenlerle meşgulüz. İhtiyacımız olan biraz farkındalık biraz cesaret… Çünkü bir şeyler değişmek zorunda… Silahlar susmak zorunda. Güçlünün değil, haklının sesi çıkmak zorunda. Dökülen alın terinin karşılığı adilce verilmek zorunda. Sahip olduklarımızın kıymeti bilinmek zorunda… İnsanlar biraz daha duyarlı olmak zorunda…
**
Bunları yazarken hiçbir şahsı veya kurumu suçlamıyorum aslında. Bunlar suçlama değil gerçekler. Öz eleştiri de yapabilmeliyiz. Çünkü hiç kimse mükemmel değildir. Birilerinin bizi gaflet uykusundan uyandırması gerekiyor. Zaman akıp gittiğinde belki de bugün yaptıklarımız için değil yapmadıklarımız için daha çok pişman olacağı. Hala bir şeyleri düzeltebilme şansımız varken bunu kullanmalıyız. Herkes taşın altına elini koymak zorunda.