Açlık

İçimden bir ses haykırır ey aç sefil adam
Senin gibi dünyada vardır kaç sefil adam
Bir karanlık bir karanlık doldu gözüme
Katran gölgeler uzandıkça bu yüzüme
Yer siyah gök siyah ben siyah doluyorum
Siyah düşünüyorum siyah soluyorum
Düştüm tutunamadım hayata bak eyvah
Nefesim siyah sesimin rengi de siyah
Aldanma dünya kardeşliği, bir kuru lafa
Etraf ölüm kusuyor her yer bir kuru kafa
Öğretmedi gülmeyi bana ölü diriler
Ölmeyi anlatın bana siz gerçek ölüler
Uzaklardan diyor ki bana uzanan bir el
Hürriyetimi istiyor bir parça ekmeğe gel
İnsan meyyit toprak meyyit burası Afrika
Ne toprak işler ne insan işler ne fabrika
Yer meyyit gök meyyit su meyyit umut da meyyit
Koş kardeşim ölmemi istemezsen ey yiğit
Ölü ruhlar diri bedenler yıktı dünyayı
Bu dünyayı tanrı edenler yaktı dünyayı
Bir şehre yaklaşıyorum gibi hayal meyal
Yaklaşan birimi var bana doğru bu ne hal
Bir çift göz gibi bir ışık perdeleri açan
Sanki beni o gözler ediyordu kolaçan
İnsan gözü gibi uzaklarda pencereler
Aç mideye inat yemekle dolu tenceler
Karanlık dolaşır ayağıma attıkça adım
Yürümeye kalkamam, kalmadı ki takatim
Bir of çektim yalnız değilmişim dünyada
Anadolu’yu gördüm koşarken ben rüyada
Ey insan maddeyi ruhunda darp et de erit
İnsanlığı İslam da İslam ı ruhda dirilt
Yalancı bir dünyaymış
Hesabı elbet gerçek
Biten ömür rüyaymış
İnsanmış yük çekecek