1. YAZARLAR

  2. Esra Beyza Kaplan

  3. YALNIZLIĞIN SENFONİSİ
Esra Beyza Kaplan

Esra Beyza Kaplan

Yazarın Tüm Yazıları >

YALNIZLIĞIN SENFONİSİ

A+A-

Biz hep kendi hayatımız olsun isteriz ama,

Sonunu bilmediğimiz hiçbir yolda yürümek istemeyiz,

Yeni gördüğümüz yüzlere uzaktan bakarız,

Başka hayatların çizgisinde yürümeye çalışırız,

Ve bir uçurumunda kalırız, işte bu yalnızlığın senfonisi…

      Küçükken büyümeyi hayal ederdik, belirli meslekler seçerdik, oynadığımız oyunları gerçeklere kurgulardık, küçükken büyümek kolay gelirdi oysa büyümenin zamanda geri kalmanın olduğunu, büyüyünce öğrendik. Şimdi her birimiz kendi hayatımız olsun istiyoruz, kafamızda belirli bir sistem kurguluyoruz, olmayınca ise boşluğa yuvarlanıyoruz. Çok az insan var istediği hayatı yaşayan. İşte o insanlar kendi hayat yanılgılarını kendi çizen insanlar.

 

   Bizler değişiklik gösteren her şeyden korkarken, yeni şeyler denemekten çekinirken istediğimiz hayatı yaşamak istiyoruz. İyi de hiç denemiyoruz ki, hep herkesin denediği yolları deniyoruz, herkesin dediğini yapmaya çalışıyoruz, onların doğrularını sorgulamadan doğru olarak kabul ediyoruz. Hiç kimsenin adını bile bilmediği sokaklar var oysa…

 

  Yalnızlıktan şikâyet ediyoruz, kimsesizlikten, arada sırada bir hiç gibi hissetmekten…

   Korkuyoruz, deli gibi hem de, başkalarının kurallarına uymazsak onları kaybetmekten korkuyoruz…

   İmreniyoruz, onların bir hayatı bir düzeni olduğu için, yeri geliyor kıskanıyoruz…

 

  Peki neden biz? Neden bizler yalnızlığın senfonisini dinleyenleriz, neden b u kadar değer, yarın uyandığımız da yanımızda bile olmayacak insanlar için verdiğimiz bunca çaba neden?  Bırakalım onlar korksun, onlar imrensin, onlar kıskansın… Birine ihtiyaç yok ki…

 

  Biz,  var olduğumuz için güçlüyüz zaten, sadece başkalarında takılı kalıyoruz, hep başkalarının hayatından bir hayat kurmaya çalışıyoruz. Ne gerek var ki buna? Neden yanılgımızı kaybediyoruz, onların doğrusunu doğru olarak kabul ediyoruz, sorgulamıyoruz.

 

   Bunları yaptığımız sürece hiçbirimiz bir hayatı olmayacak, çünkü: hepimiz birbirimizin hayatını kopyalayarak yaşamaya çalışıyoruz. Onların seçimlerini benimsiyoruz, ama biz onlarla aynı benliği taşımıyoruz ki… Biz onların bir olaya verdiği tepkinin aynısını veremeyiz ki. Bizler biz olduğumuz sürece yalnız değiliz, herkesleşmedikce yalnız değiliz…

Yalnızlığın senfonisini yaşayanlar,

İçin de yalnız kalanlardır…

Bu yazı toplam 476 defa okunmuştur.
Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.