Hüzeyme Yeşim Koçak

Hüzeyme Yeşim Koçak

RENKLER
Yazarın Tüm Yazıları >

Yadigâr

A+A-

Hep bir denge unsuru, zeki, lider ruhlu bir hanımefendiydiniz Mualla Tolasa.

Gerçi atak mizacınız ve bu özelliğiniz bazen zor durumlara düşmenize, yanlış anlaşılmanıza sebebiyet verirdi. Sineye çekerdiniz.

 Sevenleri, talebeleri; güzellikle hoşgörüyle karşılardınız. Her zaman konuksever, daima anlayışlıydınız. Sizin yumuşak, genellikle taliplerden yana tutumunuz olmasa, o kapı kolayca çalınmazdı herhalde.

Muhabbet eşiğinden rahatça adım atamaz, daralır kalırdık. Hayatımızda daha hasretli, beklentileri çok, daha yarım, nâkısa içinde; ele avuca sığmaz dermansız ruhumuzun peşinde daha yılgın, bezgin, umudu kanadı kırık olurduk. Yozlaşır, par(ç)alanır, ufal(an)ırdık.

Özlem, olma, tamamlanma aşma, yükseklerde gezen duygularımızın nispeten doyuma ulaşmasında; cehaletimiz bazen uyumsuzluğumuzun, bazen dîvâneliğimizin, nefs oyunlarının farkına varılıp, olgunlukla “aşkla” giderilmesinde, annelik dervişlik yüklenmiş sıcak kalbinizin önemi büyüktü.

Siz de benzer hissiyatı yaşamıştınız. Vedalaşıp iki dakika sonra gene bir özlem itişiyle tekrar geri dönme arzularını.. belki küçük hazımsızlıkları, kardeşçe bir rekabeti.. sevgi çeşitlemelerini, Hak bağlarını, varlıkla tabiatla iletişimi, yeni dilleri, emekleme yürüme ve koşmayı, taşmayı, coşkunlukta takılıveren alfabeleri..  avuçları gönülleri dolduran harfleri; semaya cümlelerden, Elif eşliğinde merdiven dikmeyi, hac türkülerini,  Kalûbelâ esintilerini, Rahman’ın nefesini pekâlâ siz de bilirdiniz ve öğretmenimizdiniz.

O sofralarda içilen turşu sularının, kuru lokmaların bile nasıl lezzetlenip şifalandığını, sevgiyle büyüyüp beslediğini; eşyanın aşk lisanıyla seslenip, açıldığını, boyut kazandığını, fetihleri ve marifeti siz de iyi bilirdiniz.

 Sakin, arka plandaki duruşunuz, çevreyi yanıltır, bizdeki kişiliğimizdeki payı unuttururdu belki.

Hâlbuki siz sevimli bir gölge gibi, hep “Büyüğümüzün” yanındaydınız.

Bir türlü bitip tükenmeyen hastalıklarda, kalabalıklarda, vefasız hüzünlü yalnızlıklarda, bir tekâmül savaşının tam ortasında hep iç içeydiniz, dâim el ele, omuz omuzaydınız. Destekçi, eş, arkadaş ve elbette hep “annemizdiniz”.

Yepyeni bir yüzle, benliğimizle tanıştığımız o kutlu mekânda; ufak tefek hizmetlerin sonunda çaya, yemeğe davet biçiminizi, esprilerinizi, doğaçlama manzumelerinizi, şakalaşmalarınızı, nasihat kadar miniklere anlattığınız masalları, şimdi buruk bir sevinçle hatırlıyorum.

Size mahsus, özel kelimeleriniz vardı. Mesela lezzetli seveceğimiz bir yiyeceğin, bir sürprizin adı olan Onipsi… Çocuklaşır, koca koca insanlar “Onipsi’yi” sabırsızlıkla beklerdik.

Mekânın her yerine dokunmayı, izlerimizin olmasını, kokusu burnumuzda, göksel lâtif havalar tutturmayı dilerdik.

İlâhileri sırf “Bilgenin” değil, sizin ağzınızdan dilemek de ayrı bir zevkti. Hele küçükleri, torunlarınızı “Allah Hu Allah” diyerek döndürür, sema denemeleri yaptırırken.

Bir manevîyat neşesinin tohumları daha o zamanlardan atılırdı. İnkâr edilemeyecek şekilde, emeğiniz, katkı ve hisseniz, üzerimizde hakkınız vardı.

Bakıyorum da ne tatlı, bulunmaz, seçkin günlerdi o günler.  Ne şirin yorgunluklar, ne tarifsiz enerji ve eşsiz demlerdi.

Size her zaman, çok çeşitli sebeplerden dolayı minnet, saygı ve şükran duymalıydık. Ne kadarını ifade edebildik, helallik diledik, duygularımızı yeterince gösterebildik düşünüyorum.

Kusurlarımız sayısızdır, lütfen bizi affedin Yadigâr Hanımefendi.

Ve mutlaka mutlaka, bilmenizi istediğim bir şey var.

Sizi seviyoruz Sevgili Hacıanne!

Sizi seviyoruz.

Not: Meram’a Onipsi yemeğe acilen geleceğim.

Bu yazı toplam 6762 defa okunmuştur.
Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.