1. YAZARLAR

  2. Ayşe Özel

  3. Dünya değil insanlık dönüyor!
Ayşe Özel

Ayşe Özel

Yazar
Yazarın Tüm Yazıları >

Dünya değil insanlık dönüyor!

A+A-

Ne de güzel çocuklardık...Bahçede evimizden getirdiğimiz erzaklarla piknik yapıp , acıktıkça meyve ağaçlarına tırmanıp ceplerimiz dolmasını beklemeden aşağıda sabırsızlıkla bizi bekleyen arkadaşlarımıza atıverirdik tepeden...

**

Bazen bir komşumuzun salçalı ekmek uzatmasıyla bölünürdü oyunumuz ya da yaptığı böreğin koktuğunu düşünen bir el uzanıverirdi pencereden... Hiç tereddüt etmeden alırdık verilen ikramları... Annelerimiz nerede oynamamızı tembih etmiş ise ayrılmazdık oradan...Akşam ezanına kadar oynar yine de doyamazdık birbirimize ve ertesi günün planlarını yapardık evlerimize girmeden...

*

Eve girince annem karşılardı bizi cennet gibi yüzüyle gözlerinde çiçeklerin açtığını düşündüğüm yeşile çalan o gülen gözleri ile...Tebessümün dudaklarda değil gözlerde olduğunu da o öğretmişti zaten istemsizce...O gözler bize dair ne umutlar besleyerek bakardı içimize işlercesine...

**

En sevdiğimiz yemekleri yapardı hep çok yiyelim diye ve o yemeğin sonunda babamla olan oyun saatimiz başlardı...Anlattığı her şey, söylediği her söz daha da kahraman yapardı gözümüzde onu çok daha başka bakardık dünyaya... Kendisinin bile güldüğü, olması imkansız ama içine hayaller sakladığımız masallarla kapanırdı gözümüz...Yüzümüzde kocaman bi gülümseme ile uyur ne rüyalara ortak ederdik hayal kahramanlarımızı...

**

Yeni güne annemin sesiyle uyanır, mis gibi kokan yanaklarını öpmeden sofraya oturmazdık... Diz dize oturduğumuz o samimi sofrada sohbet eksik olmaz babaannem muhakkak bizim için eski ama onun için yeni yaşanmış kadar taze olan anılarını anlatırdı...Yaşadığı zorluklar ve hayat hikayesi tüm benliğimize işlercesine derindi... Belki yaşımız küçüktü ancak onun gözleri dolarak anlattığı her anı öylesine büyüktü ki...

**

Akşam ailece gittiğimiz akraba ziyaretleri, amca kızları ile yapılan piknikler, eğlenceler, gülüşmeler de en unutulmazlar arasında ve tabi ki dünyamı oluşturan kitaplarım...

Evet bugün belki hâlâ hepimiz aynıyız diyecek oluyorum da dilim varmıyor. Neden mi?

Bende (çok şükür) anneyim ama asla evladımı tek başına sokağa bırakamam. Bırakın akşam ezanını gözümün önünden ayrılmasına dahi izin veremem!

**

Eskiden komşu verdiği için tereddüt etmeden yediğim o ekmeği asla kızıma yediremem. Ve su içmek için dahi olsa evlerine yalnız girmesine müsaade edemem!

Evlerimizin olmazsa olmazı bilerek bereket saydığımız büyüklerin HUZUR evleri! adı altındaki kurumlarda evlatlarının yollarını gözlemesi her günü özlem ve gözyaşı ile geçirmesi ne kadar normal? Ya da anne ve babalara karşı asileşen onları ellerinde deyim yerindeyse kukla gibi kullanan evlatların çoğalması ne kadar da iyi! ebeveynler yapıyor hepimizi değil mi?

**

Sohbetlerin yerini telefonların aldığı, sılai rahimin yerine kafelerin tercih edildiği ve akrabasını dahi tanımayan gençlik korkutmuyor mu sizi de?

Üzgünüm, korkuyorum ve dua ediyorum kendi evladımla birlikte hepimize...Bazı şeyleri değiştirmek bizim elimizde çünkü inandığımız şekilde yaşamazsak yaşadığımıza inanmak zorunda kalacağız.

Biraz düşünmeye ihtiyacımız var diye düşünüyorum en azından çocukluğumuzu ÇOCUKLARIMIZ için...

Sevgi ve saygı ile...

Bu yazı toplam 865 defa okunmuştur.
Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.